ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١٣ - ترجمهء خطبهء بيست و پنجم

مجهز روانهء تيمارستان خواهد گشت و يا او را به دوزخى خواهند فرستاد كه چنگيز و نرون و آتيلا و تيمور لنگ و هيتلر در آنجا به رياست ماكياولى سر ميزگردى نشسته و بر عليه عظماى فرشته صفت انسانها كه اعضاى حزب « ما هستيم » و « ما مى خواهيم » مى باشند ، توطئه چينى مى نمايند . هيهات ، اين بشر چه عرض كنم مسلم است كه ما مطابق اصول اسلامى نمى توانيم بد بين باشيم ، ولى همان اصول اسلامى بما اين حقيقت را هم تعليم داده است كه ( إِنَّ الإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ . إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ ) [١] ( طبيعت معمولى انسانى قطعا در خسارت است ، مگر آنانكه ايمان آورده و عمل صالح بجا مى آورند ) اگر ما انحرافات و بدبختىهاى انسانهائى را مطرح مى كرديم كه زمامداران حرفه اى و پيشتازان خود محور ادارهء زندگى آنان را در دست داشتند ، اعتراض خوش بينان افراطى منطقى بود و مى توانستند پاسخ ما را به اين نحو بدهند كه تقصير زمامداران حرفه اى و پيشتازان خود محور بوده است كه مردم را به انحراف كشانده در بدبختىها غوطه ورشان ساخته‌اند . ما از على بن ابي طالب صحبت مى كنيم و آن مردمى را كه در زمامدارى او زندگى مى كردند ، مورد سؤال قرار مى دهيم . اى مردم ، آيا على بن ابي طالب مردى خودخواه است نه هرگز ، زيرا گذشت او از لذايذ دنيا و فداكارىهاى او در راه سعادت انسانها روشنتر از آنست كه نيازى به گفتگو داشته باشد . آيا على بن ابي طالب مالپرست و ثروتاندوز بود نه هرگز .
< شعر > كفن از گريهء غسال خجل پيرهن از رخ وصال خجل < / شعر > شهريار آيا على بن ابي طالب مقام پرست و جاه طلب بود نه هرگز ، زيرا با نظر بهمهء گفتارهاى او كه صدق محض است و با توجه بهمهء شئون زندگى او چه پيش از زمامدارى و چه در دوران زمامدارى ، كمترين حرص و طمعى در مقام

[١] العصر آيهء ١ و ٢