سازمان مجاهدین خلق (منافقین) با کشاندن رده های پایین تشکیلات و هواداران خود به خیابان ها و برپایی تجمع ها و تظاهرات چند ده نفره در نقاط مختلف شهر تهران، تاکتیک جدیدی را اتخاذ کرده و از این طریق درصدد جلب نظر مردم و همراه کردن آنان با اهداف و مقاصد خود و ایجاد یک حرکت توده ای برآمده است. براساس تحلیل های سازمان این حرکت به پدیده ای شبیه ٢٢ بهمن ١٣٥٧ و درنهایت سرنگونی نظام جمهوری اسلامی ایران خواهد انجامید. این اقدام سازمان مجاهدین خلق مورد توجه بعضی از محافل رسانه ای غرب نیز قرار گرفته است.

رادیو لندن این تاکتیک را بدون توجه به تحلیل های درونی سازمان مجاهدین خلق، صرفاً شیوه ای نوین در مبارزه با حکومت و تلاش برای تسلیم نشدن و نوعی به مبارزه طلبیدن نیروهای امنیتی و تظاهراتی کوچک توصیف کرد که نتایجی پیش بینی نشدنی خواهد داشت. بی بی سی در بخشی از تحلیل خود آورده است: «چنین پیداست که سازمان چریکی مجاهدین خلق ایران در جنگ علیه رژیم بنیادگرای آیت الله خمینی شیوه های نوینی پیش گرفته و وارد معرکه های خیابانی شده است. ریچارد اوپن هایمر در گزارشی درباره شیوه های جدید مجاهدین چنین می گوید:

برخلاف چهار روز گذشته، گزارش رسیده حاکی ا ست که مجاهدین در گوشه های چندی از تهران دست به تظاهرات زده اند و علی رغم اقدامات امنیتی شدید در مرکز تهران، اعضای مسلح مجاهدین زن و مرد دست به راه پیمایی زده و دربرابر فروشگاه های بزرگ تهران به پخش اعلامیه و دادن شعار علیه آیت الله خمینی و اقدام به پرتاب بمب آتش زا و شلیک گلوله کرده اند که به برخورد مسلحانه و برخورد مستقیم با پاسداران و زدوخوردهای خیابانی انجامیده است.

رادیو تهران گزارش کرده است بیست تن از زنان که قصد حمله به مرکز ارتباطات تهران را داشته اند و با خود کوکتل مولوتف و مواد آتش زا حمل می کردند دستگیر گشته اند. ... باتوجه به تظاهرات خیابانی چند روز اخیر در تهران چنین پیداست که مجاهدین قصد ندارند در مبارزات کنونی تن به تسلیم دردهند. تظاهرات مسلح مجاهدین خلق که نوعی به مبارزه طلبیدن نیروهای امنیتی ایران است، به دنبال پیام مسعود رجوی رهبر مجاهدین از پاریس، صورت می گیرد که خواستار مبارزه سراسری برای تسریع، به قول او، رهایی ایران از رژیم آیت الله خمینی است. ظاهراً مجاهدین خلق برآن اند که حملات چریکی را که علیه دستگاه های دولتی شاه انجام می دادند با تظاهراتی که نهایتاً به سقوط او منجر شد درهم آمیزند.

البته فرق در آن است که تظاهرات عظیم سال ١٩٧٨ از مردمان غیرمسلحی تشکیل شده بود که با نیروهای مسلح شاه به مقابله برخاسته و آنها را به مبارزه می طلبیدند، اما تظاهرات بسیار کوچک اخیر که پاسداران در تیراندازی به سوی آنها تردیدی به خود راه نمی دهند حاکی از نوعی جنگ چریکی شهری است که نتایج آن بسیار غیرقابل پیش بینی است.»[١]

[١] خبرگزاری پارس، نشریه گزارش های ویژه، شماره ١٧٤، ٢٠/٦/١٣٦٠، صص ١ و ٢ ضمیمه، رادیو لندن، ١٩/٦/١٣٦٠.