امنیت حاکم بر کردستان، سیاست های عمرانی دولت در این استان، به ویژه در مناطقی که از سلطه گروه های مسلح غیرقانونی خارج شده است و نحوه تعامل مردم منطقه با نهادهای انقلابی و دولتی موضوعاتی هستند که ارسطو ایرانی استاندار کردستان، در گفت وگو با خبرنگاران به آن اشاره کرد.

وی درمورد ارتباط گروه های ضدانقلاب با مردم کردستان پس از یک دوره تسلط بر مناطق کردنشین و آزار و اذیت مردم گفت: «مسائلی که اکنون در داخل کشور ما به صورت یک جریان وجود دارد، برای بیشتر مردم ما کاملاً روشن و واضح است و آنها به درستی می دانند که با روشدن دست آنها در نزد اکثریت مردم و برملاشدن هویت اصلی آنها، گروه ها چاره ای جز مبارزه مستقیم با مردم ندارند.

چون مردم کردستان دروغ ها و تخلفات و خفقان حاکم بر شهر را در دوران تسلط گروه های ضدانقلاب بر این منطقه عملاً دیده اند، در طول درگیری های داخلی اخیر، به این گروه ها اجازه کوچک ترین ناامنی و تشنج را ندادند.»

استاندار کردستان درخصوص بازسازی و اقدامات عمرانی در شهرها و روستاهایی که امنیت خوبی دارند، گفت: «ما در تلاش هستیم تا در روستاهایی که در منطقه کردستان به امنیت رسیده اند کارهای عمرانی را با فشار شروع کنیم و دراین مورد قدم های بلندی برداشتیم، ولی مجموعاً معتقدیم تا انجام یک سری تحقیقات وسیع و گسترده برای انجام برنامه های عمرانی در سطح روستاها و شهرها که مقدار نیازها و احتیاجات را به طور مشخص روشن ننماید و اطلاعات لازم را به ما ندهد، واردشدن به عمق کار صحیح نیست.»

وی درباره امنیت سایر بخش های استان نیز افزود: «البته هنوز تعدادی از روستاهای مرزی کردستان محل رفت وآمد گروه های ضدانقلاب است که در بعضی موارد عبورومرور اتومبیل ها و مسافرین را کنترل می کنند و به محض اینکه نیروهای ما وارد عمل می شوند، آنها از مرز خارج شده و به عراق می روند. در این روستاهای ناامن درعین حال برنامه های عمرانی را تعقیب می کنیم و حضور فعال داریم، ولی طبیعی است که نمی توان برای هر گروه راه سازی و بیشتر گروه های عمرانی ما یک ستون ارتشی بگذاریم، اگرچه هرگاه این گروه ها [ضدانقلاب] به این روستاها می رسند به تخریب قنات ها و چاه ها و سایر پروژه های ما اقدام می کنند و یا در دستگیری و یا به گروگان گیری و به شهادت رساندن برادران جهاد سازندگی دست می زنند و به ناجوانمردانه ترین شیوه ها عمل می نمایند.»

استاندار کردستان در پایان با تأسف گفت: «درواقع آنها با سازندگی در کردستان مخالف اند و حاضرند مردم از گشنگی بمیرند، اما ثمرات دولت در این منطقه دیده نشود.»[١]

[١] روزنامه کیهان، ٢٥/٥/١٣٦٠، ص١١.