اعلام اولیه مقامات فرانسوی مبنی بر اخذ تعهد از آنان برای رعایت قوانین پناهندگی؛ ازجمله موضع گیری نکردن علیه سایر کشورها، این دو، ساعاتی پس از ورود به محل اقامت خود (آپارتمان بنی صدر در محل کشن در حومه پاریس)، مصاحبه با رسانه های مختلف را آغاز کردند، که تا پایان این دوره پیوسته ادامه داشت. با این اقدام، فرانسه به اصلی ترین پایگاه فعالیت گروه های مسلح مخالف جمهوری اسلامی ایران تبدیل شد. محافل سیاسی و مطبوعاتی فرانسه و غرب نیز در مواضع خود کوشیدند این دوره را با ماه های قبل از پیروزی انقلاب و اقامت امام خمینی در نوفل لوشاتو مقایسه کرده و به توجیه رفتار دولت فرانسه بپردازند. دراین میان، برنده بازی بین بنی صدر و رجوی، سازمان مجاهدین خلق بود.

چند روز بعد، این دو به ویلای شخصی کاظم رجوی (برادر مسعود رجوی) در اورسورواز یکی از شهرهای حومه پاریس، نقل مکان کردند و بدین ترتیب، بنی صدر که فاقد هرگونه سازمان و تشکیلاتی بود، بیش از گذشته، در چارچوب های تعیین شده سازمان درآمد و به نوعی تحت کنترل آنان قرار گرفت. سازمان مجاهدین خلق همچنین پس از خروج رجوی و بنی صدر از ایران، موسی خیابانی را به عنوان رهبر سازمان در داخل کشور مطرح کرد تا خلأ نبود رجوی پر شود و به نحوی از تأثیرات منفی فرار رجوی در میان هواداران بکاهد. به این منظور، اطلاعیه سازمان که تا قبل از آن با امضای سازمان مجاهدین خلق صادر می شد، این بار با نام موسی خیابانی انتشار یافت. بدین ترتیب، فرار بنی صدر و رجوی به فرانسه تأثیرات قابل توجهی بر مسائل سیاسی داخلی و خارجی ایران گذاشت؛ ازجمله رابطه ایران با فرانسه بحرانی و وارد مرحله جدیدی شد.

سازمان مجاهدین خلق - عراق

ازجمله موضوعات مهم در این دوره، ابراز تمایل اولیه و متقابل بین سازمان مجاهدین خلق و دولت عراق برای ایجاد ارتباط و برقراری تماس بین آنان است. دشمنی مشترک رژیم عراق و سازمان مجاهدین خلق با نظام جمهوری اسلامی ایران، زمینه مناسبی را برای نزدیکی آنان به یکدیگر فراهم کرد. از منظر سازمان، عراق هم پیمانی تلقی می شد که با همسایه شرقی خود (ایران) درحال جنگ بود و می توانست با دراختیارگذاشتن پول، تسلیحات، مکان استقرار و... پشتیبانی لازم را از سازمان به عمل آورد. از سوی دیگر، رژیم بعث که موفق به تحقق اهداف خود در حمله برق آسا به خاک ایران نشده بود، کوشید تا از سازمان مجاهدین خلق بهترین بهره برداری را بکند.

اولین علائم نزدیک شدن سازمان به عراق را باید در سخنان رجوی که ایران را مسئول وقوع جنگ خوانده بود، جست وجو کرد. وی در این اظهارات گفته بود: «به عنوان یک گروه اعلام می داریم که رهبران مذهبی مسئول جنگ علیه عراق می باشند.» رجوی با اشاره به نوارهای صوتی که هیچ گاه آنها را ارائه نکرد، گفت: «ما نوارهای کاست را از اقدامات تحریک آمیزی که آنها علیه عراقی ها دستور داده اند، در اختیار داریم.» درپی این اظهارات، سعدون حمادی وزیر امور خارجه عراق، نامه هایی برای دبیرکل سازمان ملل و رئیس شورای امنیت و دبیرکل