آن وقت حکم اسلام عمل شده است. اگر درحالی که آنها در خاک ما هستند ما آتش بس را بپذیریم چه خواهد شد؟ بعداً چه کسی اینها را بیرون می کند؟ و فردا اگر خواستیم اینها را بیرون بکنیم می گویید شما جنگ را شروع کردید. اگر دزد به خانه شما آمد آیا صبر می کنید تا دزد در خانه بماند و بعداً می آیید با او قرارداد می بندید؟ جواب دزد در خانه است باید بیرون برود و چون به امر خدا از کشور اسلامی مان دفاع می کنیم خودمان را مظلوم و برای دفاع محق می دانیم و خدا را قادر می دانیم که از ما دفاع بکند و تابه حال هم ثمره آن را دیده ایم. این جنگ اگرچه خسارات زیادی به ما وارد کرده، اما ملت ما را چون فولاد آبدیده کرده است. مردم ما از این جنگ تجربه ای آموخته اند که دیگر از امریکا و شوروی هم نمی ترسند.»

رئیس مجلس شورای اسلامی افزود: «غیر از دو سه کشور کمک های کمی به ما کردند و آن هم کمک مجانی نبود. ما با مشکلاتی که بعد از انقلاب داشتیم نشان دادیم که آسیب ناپذیریم ما این جنگ را با پیروزی به پایان می رسانیم و خداوند نصرتش همین است. ما به عنوان یک مسلمان غیر از امر به معروف و نهی از منکر کاری نمی توانیم بکنیم. موضع خودمان را هم گفته ایم و همین حالا خدمت شما عرض می کنم؛ شما به عنوان عضو کمیسیون صلح ازطرف من، که رئیس مجلس ایران هستم، وکیل هستید هر کمیسیونی را که مایلید تعیین کنید تا تحقیق کرده و متجاوز را ولو ما باشیم تنبیه کند و خسارت را برای مظلوم بگیرد. ما هیچ چیز دیگری نمی خواهیم.»[١]

درپی انتخاب عصمت کتانی معاون وزارت امور خارجه عراق به ریاست سی وششمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد،[٢] متن یادداشت اعتراض آمیز وزارت امور خارجه ایران به انتخاب وی، درقالب سند رسمی در این سازمان منتشر شد.

قسمتی از متن این یادداشت چنین است: «دست یافتن نامزدی عراق به ریاست مجمع عمومی سازمان ملل متحد یک شکست جدی برای این سازمان و نیز برای اصولی که سازمان ملل متحد براساس آنها استقرار گردیده به شمار می رود. جمهوری اسلامی ایران نهایت کوشش خود را به کار برد تا توجه دول عضو سازمان ملل متحد را به این امر خطیر جلب نماید که ممکن ساختن دسترسی دولتی که با ارتکاب تجاوز بی شرمانه و علنی علیه یک عضو دیگر ملل متحد اصول عدم توسل به زور در روابط بین المللی و احترام به تمامیت ارضی دولت ها را نقض نموده و بی اعتنایی مطلق خود را نسبت به تمام اصول دیگر مندرج در منشور اثبات کرده است، به ریاست مجمع عمومی ملل متحد سابقه خطرناکی به شمار می رود. مضافاً به اینکه این اصول علت وجودی خود سازمان ملل متحد می باشد.

[١] روزنامه کیهان، ٢٩/٦/١٣٦٠، ص١٦.

[٢] به روزشمار ٢٥/٦/١٣٦٠ مراجعه شود.