مراکز دولتی کردند که با حضور مردم و نیروهای سپاه و کمیته این حرکت کور مسلحانه مهار شد، اما در آن تعدادی از مردم کشته و ده ها تن نیز زخمی شدند.[١] از فردای سی ام خرداد، اقدامات خرابکارانه و علنی سازمان درقالب درگیری های مسلحانه، بمب گذاری و ترورهای گسترده آغاز شد. ترور آیت الله خامنه ای امام جمعه تهران، انفجار مقر حزب جمهوری اسلامی که موجب شهادت آیت الله دکتر بهشتی و تعدادی از وزیران، نمایندگان مجلس و مسئولان نظام شد، از شاخص ترین اقدامات سازمان در نخستین ماه پس از ورود به فاز نظامی است.

در این دوره (اول مرداد تا نیمه مهر ١٣٦٠) نیز سازمان اقدامات خود علیه نظام را در داخل کشور در دو محور اصلی ساماندهی کرد:

الف) ادامه خط ترور، انفجار و سایر اقدامات مسلحانه.

ب) برپایی تظاهرات مسلحانه خیابانی، با هدف راه اندازی تظاهرات سراسری در داخل کشور که به قیام توده ای بینجامد. (مشابه آنچه در ٢٢ بهمن ١٣٥٧ به وقوع پیوست.)

در خارج از کشور نیز به ویژه پس از فرار رجوی و بنی صدر به فرانسه، دو اقدام وجهه همت سازمان قرار گرفت:

الف) اشغال سفارتخانه ها و اماکن سیاسی متعلق به جمهوری اسلامی ایران با هدف به راه انداختن هیاهوی تبلیغاتی با کمک رسانه های غربی به نفع سازمان.

ب) تغییر مواضع سازمان (چرخشی تدریجی به سمت غرب).

براساس این سیاست، سازمان درعین حال که با ایجاد انفجار در مراکز مهم تصمیم گیری کشور، ترور و سایر اقدامات خرابکارانه در سراسر ایران، درصدد سرنگونی نظام برآمده بود، از سوی دیگر، درحال شناساندن چهره ای موجه و درخور اعتنا از خود نزد محافل سیاسی و افکار عمومی غرب به عنوان آلترناتیو (جایگزین) برای جمهوری اسلامی بود.

اقدامات گروه های مسلح ضدانقلاب در داخل کشور

در این دوره ٧٦ روزه، بیشترین فعالیت های نظامی و خرابکارانه گروه های مسلح ضدانقلاب؛ به ویژه سازمان مجاهدین خلق (منافقین) در داخل کشور انجام شده است. براساس گزارش های موجود، افراد وابسته به این گروه ها در تهران و شهرستان ها، حدود ١٠٨٢ مورد عملیات ترور، بمب گذاری، پرتاب نارنجک و بمب، حمله به اماکن و نیروهای گشت انتظامی انجام دادند که در آنها، ٣٧٨ تن از مردم عادی، نیروهای انتظامی و بسیج شهید و ٦٦٧ تن نیز زخمی شدند. آمار این اقدامات به طور جداگانه در جداول زیر تنظیم شده است:

[١] برای اطلاع بیشتر به جلد ٢ کتاب سازمان مجاهدین خلق؛ پیدایی تا فرجام صص ٥٧٨ - ٥٧١ و نیز کتاب عبور از بحران (کارنامه و خاطرات هاشمی رفسنجانی در سال ١٣٦٠)، صص ١٣٩ - ١٣٨ مراجعه شود.