ایران است؛ مشروط بر آنکه ایران با اعاده حاکمیت سراسر شط العرب [اروندرود] و قطعات کوچکی از اراضی واقع در امتداد مرز میان دو کشور، موافقت نمایند و دراین صورت، چنانچه مذاکرات به نحو رضایت بخشی جریان و خاتمه یابد، عراق نیروهای خود را از ایران خارج خواهد ساخت. دولت ایران نیز دربرابر پیشنهاد عراق مبنی بر برقراری آتش بس در ماه رمضان اعلام داشت که عراق خاک ایران را مورد تجاوز قرار داده و ازاین رو خروج نیروهای عراق از خاک ایران شرط اولیه آغاز مذاکرات است. بدین ترتیب، روشن است که پذیرفتن شرایط هریک از طرفین توسط طرف مقابل به عنوان نشانه ای از ضعف و شکست تلقی خواهد گردید و برقراری صلح براساس شرایط تعیین شده توسط عراق تنها پیروزی را که جنبه نمایشی دارد، برای عراق به دنبال خواهد آورد، ولی رهبران عراق به سختی می توانند جنگ را بدون هیچ گونه دستاوردی ولو ظاهری به پایان آورند. از سویی دیگر، آیت الله خمینی جنگ ایران و عراق را به عنوان آزمایشی برای جمهوری اسلامی ایران تلقی می نماید و ازاین رو، پایان بخشیدن به آن تحت شرایط پیشنهادی عراق بسیار غیرمحتمل به نظر می رسد. بدین ترتیب، بعید به نظر می رسد که هیئت نمایندگی کشورهای غیرمتعهد در این مأموریت خود قادر به یافتن راه حلی شوند که بتوانند منافع هر دو کشور ایران و عراق را تأمین نموده و صلح را برقرار سازد.»[١]

ضمیمه گزارش١٨٦: توضیحات سخنگوی سفارت ایران در بن، درباره سابقه اقدامات مخالفان جمهوری اسلامی علیه منافع ایران در آلمان.

حسن سرو سخنگوی سفارت ایران در بن، درباره حمله عناصر وابسته به سازمان مجاهدین خلق (منافقین) به سفارت ایران در بُن، گفت: «مهاجمان روز قبل از حمله به سفارت ایران در بن، در این محل تجمع کرده بودند که با حضور دانشجویان مسلمان و اعضای سفارت موفق به هیچ گونه تعرضی نشدند، اما امروز، این افراد که تعداد آنها کمتر از ٣٠ نفر است، با برنامه ریزی قبلی و با حمایت پلیس، درحالی که نمک، فلفل و رنگ برای درگیری در دست داشتند، وارد بخش کنسولی، که محل مراجعات عمومی است، شدند.

هرچند باتوجه به سابقه اقدام مشابه این افراد، پلیس آلمان در جریان امر بود و سفارت نیز از قبل، آنان را آگاه کرده و خواستار اقدامات امنیتی برای جلوگیری از خرابکاری های آنان شده بود، این افراد کارهایشان را در آرامش کامل و با اطمینان از تأخیر حضور عمدی پلیس آغاز کردند.

مهاجمان ضمن پاشیدن رنگ و نوشتن شعار به دیوارها، به تخریب وسایل و امکانات سفارت پرداختند. این افراد که برای بهره برداری تبلیغاتی بعدی خود نتوانستند به بخش های اصلی سفارت وارد شوند و به اسناد و مدارک موجود در آن دست یابند، درصدد برآمدند تا با سفیر درگیر شوند و به وی آسیب برسانند، اما با تدبیر اعضای سفارت، سفیر از محل درگیری خارج شد و به داخل سفارت رفت و با مقاومت آنان، مهاجمان نتوانستند وارد بخش اصلی سفارت شوند.

حضور با تأخیر پلیس؛ ١٥ دقیقه پس از به صدا درآمدن آژیر اتوماتیک - که به معنای درخواست کمک از پلیس بود - و تعلل معنی دار آنان در خارج کردن این افراد از ساختمان که نیم ساعت طول کشید، از هماهنگی قبلی پلیس و مهاجمان حکایت می کرد.»

ازطرفی، اقدامات خرابکارانه این افراد سوژه مناسبی برای شبکه ٣ تلویزیونی و برخی رسانه های آلمان شد. مسئولان این شبکه که وابسته به جریان چپ در آلمان و طرف دار گروه های چپ ایرانی هستند، در چند حادثه گذشته در این کشور؛ ازجمله حمله عده ای از عناصر وابسته به چریک های فدایی خلق (شاخه اقلیت) به غرفه ایران در نمایشگاه کتاب فرانکفورت، برای بزرگ نمایی این اقدام با هماهنگی کامل، خبر تهاجم را قبل و بعد از حادثه، پوشش تصویری داده بودند. این بار اعضای سفارت از قصد آنان آگاه بودند، به همین دلیل، بعد از حمله آنان، بی درنگ، آثار خرابی ها را مرمت و اصلاح کردند و سفارت در اول وقت اداری روز بعد، آماده خدمات رسانی به مراجعان شد و درنتیجه شبکه ٣ تلویزیون آلمان نتوانست از صحنه های تخریب فیلم برداری کند.

[١] خبرگزاری پارس، نشریه گزارش های ویژه، شماره ١٣٩، ١٦/٥/١٣٦٠، صص ٤ و ٥ ضمیمه، رادیو لندن، ١٥/٥/١٣٦٠.