پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٨ - نكته نياز به راهنما در پيمودن مقامات معنوى

در داستان موسى و شعيب نيز كمترين اثرى از اين مسئله ديده نمى‌شود. البتّه نمى‌توان انكار كرد كسى كه ساليانى دراز در خدمت پيامبر بزرگى باشد بسيارى از مطالب و تجارب را از او مى‌آموزد.

در داستان لقمان و فرزندش نيز يك سلسله دستورات كلى ديده مى‌شود كه جنبه عمومى و همگانى دارد و قرآن آن را به همين عنوان ذكر كرده است.

آيه سؤال نيز مناسب مسئله تقليد از عالمان و مجتهدان است، همان‌گونه كه در كتب اصولى به آن استدلال كرده‌اند. به بيان ديگر، اشاره به بيان احكام به صورت كلّى است؛ نه دستورات خاص و شخصى.

تنها در روايت بحار و بعضى خطبه‌هاى نهج البلاغه اشاره‌اى به اين مطلب ديده مى‌شود.

كوتاه سخن اينكه اگر بخواهيم انتخاب استاد راهنما را به عنوان يك شرط لازم در پيمودن مقامات معنوى بپذيريم، با ظواهر كتاب و سنّت و سيره اصحاب پيامبر و ائمّه هدى سازگار نيست؛ ولى اگر بخواهيم آن را به عنوان كمك گرفتن براى پيمودن اين راه تلقّى كنيم كار بسيار خوبى به نظر مى‌رسد؛ ولى از نكته‌اى اساسى نبايد غافل بود كه اين موضوع در طول تاريخ و حتّى در زمان ما مورد سوء استفاده فراوان افراد نااهل و منحرف قرار گرفته و در بعضى از موارد سر از افكار صوفيان و برنامه‌هاى منحطّ آنان در آورده است و نه تنها موجب قرب الى اللّه نشده، بلكه سبب بعد من اللّه گشته است.

اگر كسى واقعا خود را نيازمند به چنين استادى مى‌بيند بايد در انتخاب او بسيار سختگير باشد. مبادا خود را به شيطانى بسپارد به گمان اينكه خضر راه است و دليل الى اللّه. ما در اينجا مخصوصا به همه جوانان پاكدل كه به دنبال چنين استادى مى‌گردند توصيه مى‌كنيم در درجه اوّل اگر بتوانند از كتابهاى خوبى كه عالمان وارسته و شناخته شده نوشته‌اند استفاده كنند و در درجه بعد با شور و