پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٧ - شرح و تفسير سزاى متخلّفان

غارتگر سرپيچى كنند از يارى خدا و عظمت بخشيدن به آيين او سرباز زده‌اند بى‌آنكه امام عليه السّلام نفع خاص شخصى در آن داشته باشد.

ضمنا امام با اين سخن مى‌خواهد روشن سازد كه مسير شاميان، مسير ظلم و جور و مايه فساد در دين و دنياى مردم است.

امام عليه السّلام در ادامه اين سخن افزون بر به شهادت طلبيدن خداوند متعال، همه موجودات زمين و آسمان را به گواهى مى‌طلبد و مى‌فرمايد: «تمام آنها را كه در زمين و آسمانهايت سكونت بخشيده‌اى، به عنوان گواه برضدّ او (آن‌كس كه از جهاد با ستمگران سرباز مى‌زند) مى‌آوريم؛ ولى با اين حال مى‌دانيم كه ما را از يارى او بى‌نياز مى‌سازى و او را به گناهش خواهى گرفت (و كيفر خواهى داد)»؛ (و نستشهد عليه جميع ما أسكنته أرضك و سماواتك، ثمّ أنت بعد المغني عن نصره، و الآخذ له بذنبه).

امام عليه السّلام با اين شكايت به پيشگاه پروردگار كه از دل پرسوز آن حضرت برخاسته، از يك‌سو به افراد سست و بى‌تفاوت در امر جهاد اتمام حجّت مى‌كند و از سوى ديگر ياران وفادارش را هشدار مى‌دهد كه از سستى آن گروه وحشتى به دل راه ندهند و بدانند خدا يار و ياور آنهاست و آن گروه وظيفه‌نشناس، سرانجام گرفتار كيفر اعمال خود خواهند شد، همان‌گونه كه به گواهى تاريخ بعد از شهادت امام گرفتار شدند و ظالمانى از عمّال بنى اميّه را بر آنها گماردند كه بر هيچ‌يك از آنان رحم نكردند و از هيچ عقوبت و از كيفرى درباره آنان دريغ نداشتند.

شايان توجّه است كه در كتاب صفّين نصر بن مزاحم چنين آمده است:

هنگامى كه امام اين سخن را بيان فرمود مردى از طايفه بنى فزاره برخاست و جسورانه به امام خطاب كرد كه تو مى‌خواهى ما را با اين سخن براى جنگ با شاميان بسيج كنى و برادران خود را در آنجا به قتل برسانيم. همان‌گونه كه ما را در