افزون بر اين نهايت بى‌انصافى است كه در روز توانايى خدمت كنند و در روز ناتوانى محروم گردند و اين سخن يادآور حديث معروفى است كه از مولا على عليه السلام نقل شده و در آن آمده است:

«مَرَّ شَيْخٌ مَكْفُوفٌ كَبِيرٌ يَسْأَلُ فَقَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام مَا هَذَا فَقَالُوا يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ نَصْرَانِيٌّ قَالَ فَقَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام اسْتَعْمَلْتُمُوهُ حَتَّى إِذَا كَبِرَ وَعَجَزَ مَنَعْتُمُوهُ أَنْفِقُوا عَلَيْهِ مِنْ بَيْتِ الْمَالِ؛

پيرمرد نابيناى ناتوانى در حال عبور بود كه از مردم درخواست كمك مى‌كرد. حضرت فرمود: او كيست (كه دست به سؤال دراز كرده؟) عرض كردند: مردى است نصرانى.

فرمود: در آن روز كه قوى و توانا بود از وجود او استفاده كرديد؛ اما امروز كه پير و ناتوان شده رهايش ساختيد؟ بايد از بيت‌المال مسلمين او را اداره كنيد». [١]

آنچه امام در اين بخش از سخنانش فرموده با روايات زيادى كه از رسول خدا و ساير معصومان عليهم السلام در زمينه كمك به نيازمندان وارد شده و آن را يكى از بزرگ‌ترين حسنات شمرده‌اند هماهنگ است.

رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:

«مَنْ سَعَى فِي حَاجَةِ أَخِيهِ الْمُؤْمِنِ فَكَأَنَّمَا عَبَدَ اللَّهَ تِسْعَةَ آلَافِ سَنَةٍ صَائِماً نَهَارَهُ قَائِماً لَيْلَهُ؛

كسى كه براى انجام حاجت برادر مسلمانش تلاش و كوشش كند مانند آن است كه خدا را نه هزار سال عبادت كرده باشد؛ تمام روزها را روزه بگيرد و شب را تا به صبح به عبادت برخيزد». [٢]

در حديث ديگرى از امام كاظم عليه السلام مى‌خوانيم:

«إِنَّ لِلَّهِ عِبَاداً فِي الْأَرْضِ يَسْعَوْنَ فِي حَوَائِجِ النَّاسِ هُمُ الآْمِنُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ؛

خداوند بندگانى در زمين دارد كه براى رفع نيازهاى مردم تلاش مى‌كنند. آن‌ها در روز قيامت در امنيّت‌اند». [٣]

[١]. تهذيب، ج ٦، ص ٢٩٢، ح ١٦؛ وسائل‌الشيعة، ج ١٥، ص ٦٦

[٢]. بحارالانوار، ج ٧١، ص ٣١٥، ح ٧٢

[٣]. همان مدرك، ص ٣١٩، ح ٨٤