پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٢ - شرح و تفسير
فرموده، زيرا اولًا مسأله قصاص بايد در حضور حاكم شرع و بعد از طرح دعوا و اثبات آن باشد؛ كسى كه هنوز حكومت اسلامى را به رسميت نشناخته چگونه مىتواند چنين تقاضايى كند.
ثانياً حاكم اسلامى نمىتواند پيش از محاكمه عادلانه قاتلان، كسى را به دست صاحبان خون بسپارد، بلكه بايد قاتلان حقيقى دقيقا شناخته شوند سپس به قصاص اقدام گردد.
ثالثاً معاويه از صاحبان خون حساب نمىشود، بلكه اين فرزندان مقتول هستند كه در درجه اوّل بايد خونخواهى كنند.
رابعاً از همه اينها گذشته قاتلان حقيقى كه مورد قصاص واقع مىشوند كسانى هستند كه مباشر قتل بودهاند نه آنهايى كه راه را براى قاتلان گشودهاند يا آنها را تشويق نمودهاند و مىدانيم مباشران قتل عثمان در همان روز در خانه عثمان كشته شدند [١] و كسان ديگرى كه به نحوى معاونت كردند و راه را براى قتل عثمان گشودند قصاص نمىشوند.
خامساً كسى كه به اوضاع آن زمان آشنا بوده مىدانسته كه در آن شرايط قصاص قاتلان عثمان (به فرض كه قاتلانى جز آنها كه كشته شدهاند داشته است) غير ممكن بوده، زيرا طرفداران قتل عثمان- همانگونه كه امام در خطبه ١٦٨ بيان فرموده- گروه عظيمى بودند كه كسى نمىتوانست با آنها مقابله كند و چنانكه در ذيل نامه ٥٨ از اخبار الطوال دينورى نقل كردهايم گروهى در حدود ده هزار نفر در حضور امام در مسجد در حالى كه همه مسلح بودند فرياد مىزدند همه ما قاتلان عثمان هستيم [٢].
ولى معاويه مىخواست با اين بهانه از يك سو مردم شام را بر ضد على عليه السلام
[١]. شرح نهجالبلاغه ابن ابىالحديد، ج ١٤، ص ٣٨
[٢]. اخبار الطوال، ص ١٦٢ و ١٦٣