پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٣ - شرح و تفسير راه رستگارى

شكر پروردگار گشوده خواهد شد و عملش نيز نشانى از شكر دارد؛ اما هرگاه به برتر از خود نگاه كند ممكن است خود را از محرومان جامعه تصور كند، هرچند امكانات زيادى داشته باشد و اين امر سبب مى‌شود در دل به خداوند معترض گردد، وسوسه‌هاى شيطان شروع و درهاى ناسپاسى به رويش باز شود.

شبيه همين سخن از رسول خدا صلى الله عليه و آله در وصايايش به ابوذر غفارى رحمه الله ديده مى‌شود كه فرمود:

«انْظُرْ إِلَى مَنْ هُوَ تَحْتَكَ وَلَا تَنْظُرْ إِلَى مَنْ هُوَ فَوْقَكَ فَإِنَّهُ أَجْدَرُ أَنْ لَاتَزْدَرِي نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكَ؛

به زير دستانت نگاه كن و به بالا دستان منگر كه اين سبب مى‌شود به نعمت‌هاى پروردگار اعتراض نكنى». [١]

متأسّفانه غالب مردم ديدشان بر خلاف اين دستور است؛ پيوسته به بالا دستان نگاه مى‌كنند و زبان به اعتراض مى‌گشايند و شكر پروردگار را فراموش مى‌كنند؛ نه تنها وظيفه خود را در مقابل خداوند انجام نمى‌دهند، بلكه اين امر سبب سلب آسايش و آرامش از آنها مى‌شود و هر قدر امكانات بيشترى پيدا كنند باز هم از زندگى خود راضى نيستند و خود را خوشبخت نمى‌دانند و اين بلاى بزرگى است.

البته اگر اين كار در مورد مسائل معنوى صورت گيرد بسيار خوب است؛ مثلًا انسان هرچه عبادت انجام مى‌دهد خود را با كسانى مقايسه كند كه از او عابدتر و زاهدترند و عمل خود را ناچيز ببيند نه اينكه به افرادى نگاه كند كه رابطه آنها با خدا بسيار ضعيف است و خود را خوشبخت ببيند و از عمل ناچيز خود اظهار رضايت كند.

سپس در بيست و ششمين توصيه خود مى‌فرمايد: «روز جمعه پيش از آنكه در نماز جمعه حاضر شوى مسافرت مكن مگر براى جهاد در راه خدا يا در كارى كه به راستى معذور هستى»؛

(وَلَا تُسَافِرْ فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ حَتَّى تَشْهَدَ الصَّلَاةَ إِلَّا

[١]. بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٧٤، ح ١