پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٠ - ٢ مثلهاى دنيا در قرآن و روايات اسلامى

إِصْبَعَهُ فِي الْيَمِّ فَلْيَنْظُرْ بِمَ يَرْجِعُ». [١]

١٢. دنيا همچون سم كشنده است و افرادى كه آن را نمى‌شناسند مى‌خورند و هلاك مى‌شوند:

«إِنَّمَا الدُّنْيَا كَالسَّمِّ يَأْكُلُهُ مَنْ لَايَعْرِفُهُ». [٢]

١٣. دنيا همانند دام است كه افراد ناآگاه در آن مى‌افتند و گرفتار مى‌شوند:

«إنَّما الدُّنْيا شَرَكٌ وَقَعَ فيهِ مَنْ لايَعْرِفُهُ». [٣]

١٤. دنيا همچون جيفه‌اى است كه گروهى به آن روى آوردند و با خوردن آن رسوا گشته و در دوستى آن توافق كرده‌اند:

«أَقْبَلُوا عَلَى جِيفَةٍ قَدِ افْتَضَحُوا بِأَكْلِهَا وَاصْطَلَحُوا عَلَى حُبِّهَا». [٤]

١٥. مثل دنيا مثل سوارى است كه براى استراحت و خواب قيلوله در سايه درختى در تابستانى داغ پياده مى‌شود و بعد از ساعتى استراحت آن را ترك مى‌گويد و مى‌رود:

«إِنَّمَا مَثَلِي وَمَثَلُ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رَاكِبٍ مَرَّ لِلْقَيْلُولَةِ فِي ظِلِّ شَجَرَةٍ فِي يَوْمِ صَيْفٍ ثُمَّ رَاحَ وَتَرَكَهَا». [٥]

١٦. دنيا سراى عبور است نه دار اقامت:

«الدُّنْيَا دَارُ مَمَرٍّ لَادَارُ مَقَر». [٦]

١٧. دنيا درياى عميقى است كه گروه زيادى در آن غرق و هلاك مى‌شوند:

«إِنَّ الدُّنْيَا بَحْرٌ عَمِيقٌ قَدْ غَرِقَ فِيهَا عَالَمٌ كَثِيرٌ». [٧]

١٨. دنيا همانند مار خوش خط و خالى است كه ظاهرش نرم است و در باطنش سم كشنده است كه در آغاز نامه مورد بحث آمده بود.

[١]. بحارالانوار، ج ٧٠، ص ١١٩

[٢]. همان مدرك، ص ٨٨

[٣]. غررالحكم، ٢٣٦١

[٤]. نهج‌البلاغه، خطبه ١٠٩

[٥]. بحارالانوار، ج ٧٠، ص ١١٩، ح ١١١

[٦]. نهج‌البلاغه، كلمات قصار، ١٣٣

[٧]. كافى، ج ١، ص ١٥، ح ١٢