پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٨ - ترجمه

خودت مايه راحتى از همّ و غم‌ها و براى كشورت موجب امنيّت است؛ اما سخت از دشمنت پس از صلح با او برحذر باش، زيرا دشمن گاه نزديك مى‌شود كه غافلگير سازد، بنابراين دورانديشى را به‌كار گير و در اين مورد خوش‌بينى را كنار بگذار.

و اگر پيمانى ميان خود و دشمنت بستى يا لباس امان بر او پوشاندى (و او را پناه دادى) به عهدت وفا كن و قرارداد خود را محترم بشمار و جان خويش را در برابر تعهداتت سپر قرار ده، زيرا هيچ يك از فرايض الهى همچون بزرگداشت «وفاى به عهد و پيمان» نيست و مردم جهان با تمام اختلافات و تشتت آرايى كه دارند نسبت به آن اتفاق نظر دارند. حتى مشركان زمان جاهليت- علاوه بر مسلمين- آن را مراعات مى‌كردند، چرا كه عواقب دردناك پيمان‌شكنى را آزموده بودند.

بنابراين هرگز پيمان‌شكنى نكن و در عهد و پيمان خود خيانت روا مدار و دشمنت را فريب نده، زيرا هيچ كس جز شخص جاهل و شقى (چنين) گستاخى را در برابر خداوند روا نمى‌دارد. خداوند عهد و پيمانى را كه با نام او منعقد مى‌شود به رحمت خود مايه آسايش بندگان و حريم امنى براى آنها قرار داده تا به آن پناه برند و براى انجام كارهاى خود در كنار آن بهره بگيرند، لذا نه فساد، نه تدليس و نه خدعه و نيرنگ در عهد و پيمان روا نيست.

(اضافه بر اين) هرگز پيمانى را كه در آن تعبيراتى است كه جاى اشكال (و سوء استفاده دشمن) در آن وجود دارد منعقد مكن (و همان‌گونه كه نبايد عبارتى در عهدنامه باشد كه دشمن از آن سوء استفاده كند) تو نيز بعد از تأكيد و عبارات محكم عهدنامه، تكيه بر بعضى از تعبيرات سست و آسيب‌پذير براى شكستن پيمان منما و هيچ‌گاه نبايد قرار گرفتن در تنگناها به سبب الزام‌هاى پيمان الهى تو را وادار سازد كه براى فسخ آن از طريق ناحق اقدام كنى، زيرا