١٣٥٧.الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة) : يزيد بن معاويه ، در نامه اى به عبد اللّه بن عبّاس ، از رفتن امام عليه السلام به مكّه خبر داد: «گمان مى كنيم كه مردانى از اهل خاور ، نزد او آمده اند و او را به آرزوى خلافت افكنده اند و تو در ميان آنان ، داراى آگاهى و تجربه اى. پس اگر چنين كرده، پيوند خويشاوندى را گسسته است و تو ، بزرگ خاندان و مورد نظر آنان هستى . پس او را از كوشش براى ايجاد تفرقه، باز دار». او، اين اشعار را براى ابن عبّاس و اهالى قريش كه در مكّه و مدينه بودند، نوشت: {٠ هان ، اى سوارى كه بامدادان به قصدى بر شتر تنومند خود ، چنين شتابان ، ره مى سپارى! ٠} {٠ به قريش ـ كه از آن ، دور افتاده ام ـ ، پيام مرا برسان كه : ميان من و حسين، خدا و پيوند خويشاوندى ، داور است . ٠} {٠ او را به جايگاهى كه در كنار كعبه جاى دارد ، سوگند مى دهم كه عهد خداوند و آنچه را كه بايد بر آن وفا شود ، نگه دارد . ٠} {٠ شما ، با افتخار به مقام مادرتان ، قوم خود را به زحمت مى اندازيد . آرى ! سوگند به جان خودم كه او ، مادرى پارسا و گرامى و عفيف است . ٠} {٠ او كسى است كه هيچ كس در والايى و فضيلت به او نمى رسد ؛ دختر پيامبر صلى الله عليه و آله و بهترينِ مردم است كه همه مى دانند . ٠} {٠ فضيلت او ، براى شما فضيلت است ، و نيز براى ديگر افراد قوم شما ، از فضيلت او، بهره اى است . ٠} {٠ من به خوبى مى دانم ، يا گمان نزديك به دانايى دارم ـ و گاه ، گمان ، راست و سامان دهنده است ـ ٠} {٠ كه به زودى ، چيزى كه مدّعىِ آن هستيد، شما را كُشتگانى قرار مى دهد كه عقابان و كركسان ، به يكديگر هديه خواهند داد . ٠} {٠ اى خويشان ما ! اينك كه جنگ ، آرام گرفته است، آن را بر ميفروزيد و به رشته هاى آشتى در آويزيد و چنگ زنيد . ٠} {٠ جنگ ، اقوامى را كه پيش از شما بودند ، فريفت و ملّت هايى را نابود ساخت . ٠} {٠ پس نسبت به خويشان خود ، انصاف روا داريد و با گردن كشى ، آنان را به نابودى نيفكنيد . چه بسا گردن كشانى كه پايشان ، لغزيده است» . ٠} عبد اللّه بن عبّاس ، براى يزيد نوشت : «من اميدوارم كه بيرون رفتن حسين ، براى كارى نباشد كه تو را ناخوش آيد. من از نصيحت كردن او در باره چيزى كه مايه همبستگى و موجب خاموشىِ خشم و آتش باشد ، به يارى خداوند ، دريغ نخواهم كرد».