به كوى اهل بيت عليهم السلام دارند . [١] همچنين به طلاى سرخ، تشبيه شده اند كه با ورود به آتش ، ناب تر مى شود . [٢] با اين همه ، چنان كه در كلام امام صادق عليه السلام آمد ، تعداد آنها بسيار اندك بود و همين ها بودند كه به دست كارگزاران حكومت اُموى ، كشته مى شدند يا در حبس و تبعيد به سر مى بردند .

٢ . شيعيان طبقه دوم

اين دسته ، كسانى بودند كه بر اثر جاذبه هاى حكومت علوى و آشنايى با احاديثى كه اصحاب بزرگ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در فضايل اهل بيت عليهم السلام نقل كرده بودند ، به اين خاندان ، اظهار ارادت مى كردند ؛ ولى دوستى آنها ، از مرز ظاهر و زبان ، تجاوز نمى كرد . امام صادق عليه السلام اين دسته را دوستانِ تَرازِ پايين اهل بيت عليهم السلام وصف فرموده است : وَ الطَّبَقَةُ الثانِيَةُ : النَّمَطُ الأَسفَلُ ، أحَبّونا فِى العَلانِيَةِ وَ ساروا بِسيرَةِ المُلوكِ ، فَأَلسِنَتُهُم مَعَنا وَ سُيوفُهُم عَلَينا . [٣] گروه دوم ، پايين ترند . ما را آشكارا دوست دارند ؛ ولى به شيوه پادشاهان رفتار مى كنند . از اين رو ، زبان هايشان ، با ماست و شمشيرهايشان ، بر ضدّ ما! در دوران حكومت امام على عليه السلام و ديگر امامان ، بيشتر مردم كوفه از همين دسته بودند ؛ همان ها كه امام على عليه السلام در اواخر حكومت خود ، پى در پى ، از آنها گله مى كرد و خطاب به آنها مى فرمود : يا أَشباهَ الرِّجالِ وَلا رِجالَ . [٤]

[١] در حديثى ، تعبير «صنفٌ منّا و إلينا؛ گروهى كه از ما و شيفته ما هستند» در باره آنها به كار رفته است (مشكاة الأنوار : ص ١٢٧ح ٢٩٧) .[٢] تعبير حديث، اين است: «صِنفٌ كَالذَّهَبِ الأَحمَرِ كُلَّما أُدخِلَ النّارَ ازدادَ جَودَةً؛ آنان، گروهى همچون طلاى سرخ اند كه هر گاه وارد آتش شوند، ارزشمندتر مى شوند» (كشف الغمّة : ج ٢ ص ٣٤٤ ، بحار الأنوار : ج ٧٨ ص ١٨٦ح ٢٤) .[٣] تحف العقول : ص ٣٢٥ .[٤] نهج البلاغة : خطبه ٢٧ ، الكافى : ج ٥ ص ٦ ح ٦ ، بحار الأنوار : ج ٣٤ ص ٦٥ ح ٩٣١ .