١٤٢٣.تاريخ الطبرى ـ به نقل از عُقْبة بن سَمعان ـ: حسين عليه السلام رفت تا به تنعيم [١] رسيد . كاروانى را در آن جا ديد كه از يمن مى آمد و بَحير بن رَيسان حِمْيَرى ـ كه از سوى يزيد، كارگزار يمن بود ـ آن را براى يزيد ، فرستاده بود. بار كاروان ، وَرس [٢] و زيورآلات بود كه پيش يزيد مى بردند . حسين عليه السلام كاروان را گرفت و همراه خودش برد . سپس به شتربانان فرمود : «شما را مجبور نمى كنم. هر كه بخواهد با ما به عراق بيايد، كرايه او را مى پردازيم و با او خوش رفتارى مى كنيم ، و هر كه نخواهد و همين جا از ما جدا شود، كرايه او را به اندازه مسافتى كه پيموده است ، مى پردازيم» . پس هر كس از آنها كه از وى جدا شد، حسابش را كردند و حقّش را دادند و هر كس از آنها كه همراه وى رفت، كرايه او را پرداخت و به او جامه پوشانيد .

[١] در باره «تنعيم» در معجم البلدان آمده است: «محلّى در منطقه مكّه در محدوده خارج از حرم كه ميان مكّه و سَرِف قرار داشته. آن جا را تنعيم ناميده اند ؛ چون كوه سمت راست آن ، نعيم و كوه سمت چپ آن ، ناعم و درّه ميان آنها ، نعمان نام دارد. تنعيم ، اكنون در داخل شهر مكّه قرار گرفته است» (ر . ك : نقشه شماره ٢ در پايان همين جلد) .[٢] گياهى زردرنگ كه براى رنگرزى از آن استفاده مى شده .