١٤٢٩.الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة) : عبد اللّه بن جعفر به حسين عليه السلام نامه اى نوشت و به او نسبت به مردم كوفه ، هشدار داد و او را از رفتن به سوى آنان ، با سوگند به خدا ، پرهيز داد. حسين عليه السلام به او چنين نگاشت : «من خوابى ديده ام كه در آن، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من دستورى داد ، كه من ، آن را انجام مى دهم و كسى را از آن ، آگاه نمى كنم تا بِدان ، جامه عمل بپوشانم» . عمرو بن سعيد بن عاص هم به حسين عليه السلام نوشت: «از خداى متعال مى خواهم كه رشد را به تو الهام كند و اين كه از خواسته ات برگردى . شنيده ام كه آهنگ رفتن به عراق كرده اى . به خدا پناه مى بردم از اين كه تو مايه چنددستگى و جدايى شوى. اگر بيمناك هستى، به سوى من بيا كه براى تو ، امان و نيكويى و پاداش است» . حسين عليه السلام به او نوشت : «اگر از نوشتن نامه ، قصد نيكى و مهرورزى به مرا داشته اى، در دنيا و آخرت ، پاداش يافته اى و كسى كه به خدا فرا مى خواند و كردار شايسته دارد و مى گويد: من مسلمانم ، جدايى نمى افكند. بهترين امان، امان خداست و كسى كه در دنيا از خدا بيم ندارد، به او ايمان ندارد. پس، از خدا بيم و ترس در دنيا مى خواهيم كه [آرامش و] امن آخرت را به ارمغان مى آورد».