١٤٤٧.الأخبار الطوال : حسين عليه السلام از بطنُ الرُّمّه حركت نمود و عبد اللّه بن مُطيع در بازگشت از عراق ، با او ديدار كرد . بر او سلام كرد و به او گفت: پدر و مادرم به فدايت ، اى فرزند پيامبر خدا ! چه چيز ، تو را از حرم خدا و جدّت ، بيرون آورده است؟ فرمود : «اهل كوفه به من نامه نوشته و از من درخواست كرده اند كه به سوى آنها بيايم ؛ چرا كه به زنده كردن نشانه هاى حق و ميراندن بدعت ها ، اميد بسته اند» .

ر . ك : ص ٧ (فصل ششم / عبد اللّه بن مطيع) .

٧ / ١٩

توقّف در خُزَيميّه و رويدادهاى آن

١٤٤٨.الفتوح : حسين عليه السلام حركت كرد تا به خُزَيميّه [١] رسيد و يك شبانه روز ، در آن جا مانْد. چون صبح شد، خواهرش زينب دختر على عليه السلام ، به او رو كرد و گفت: برادرم ! چيزى را كه ديشب شنيده ام ، به آگاهى ات برسانم؟ حسين عليه السلام فرمود : «آن چيست؟» . گفت: شب براى انجام دادن كارى بيرون رفتم . صدايى شنيدم كه مى گفت: ٠ هان ، اى ديده ! بكوش و از سرشك ، لبريز شو . كيست كه پس از من ، بر اين شهيدان بگِريد ؟ ٠ ٠ بر گروهى كه مرگ ، آنان را مى رانَد ، بدان جا كه وعده اش تحقّق يابد . ٠ حسين عليه السلام به او فرمود : «خواهرم ! تقدير، انجام مى شود» .

[١] منزلگاهى است از منزلگاه هاى مسير حُجّاج ، بعد از ثعلبيّه (از نواحى كوفه) و قبل از اَجفر (ر .ك : نقشه شماره ٣ در پايان همين جلد) .