١٥٧١.الملهوف : شمر بن ذى الجوشن ـ كه خدا ، لعنتش كند ـ آمد و ندا داد: خواهرزادگان من، عبد اللّه ، جعفر ، عبّاس و عثمان ، كجا هستند ؟ حسين عليه السلام فرمود : «پاسخش را بدهيد، هر چند فاسق است ؛ چرا كه يكى از دايى هاى شماست» . آنان به او گفتند: چه كار دارى ؟ گفت: اى خواهرزادگان من ! شما در امان هستيد . خود را به همراه برادرتان حسين ، به كُشتن ندهيد و در اطاعت امير مؤمنان يزيد بن معاويه باشيد . عبّاس بن على عليه السلام ، او را ندا داد : «دستانت ، بُريده باد و لعنت بر امانى كه آورده اى، اى دشمن خدا! آيا به ما فرمان مى دهى كه برادر و سَرورمان حسين بن فاطمه را وا گذاريم و در اطاعت ملعونان و فرزندان ملعون ها درآييم ؟!» . شمر ، خشمگينانه ، به سوى لشكرش بازگشت .

١٥٧٢.الأمالى ، شجرى ـ به نقل از حسن بن خضر ـ: پدرم ، از ابن كَلْبى برايم نقل كرد كه : شمر بن ذى الجوشن، روزى كه با حسين عليه السلام رويارو شدند، فرياد برآورد: اى عبّاس ! به سوى من بيا تا با تو سخن بگويم . عبّاس ، از امام حسين عليه السلام اجازه خواست . امام عليه السلام به او اجازه داد . عبّاس عليه السلام به شمر گفت : «چه مى خواهى ؟» . گفت: اين امان ، براى تو و برادران مادرىِ توست . آن را از امير( يعنى ابن زياد ) ، به خاطر خويشاوندى تان با خويش گرفته ام ؛ زيرا من ، يكى از دايى هايتان هستم . بيرون بياييد كه در امان هستيد . عبّاس عليه السلام به او گفت : «خداوند ، تو و امان تو را لعنت كند ! به خدا سوگند ، تو به خاطر اين كه ما خواهرزادگان تو هستيم ، برايمان امان مى گيرى ؛ ولى فرزند پيامبر خدا صلى الله عليه و آله امان ندارد ؟!» . همچنين عبّاس عليه السلام خواست كه فرود آيد [ و بجنگد ] ؛ امّا حسين عليه السلام به او فرمود : «برادرانت را پيش بينداز كه آن دو، عبد اللّه و جعفر ، فرزند ندارند ؛ ولى تو فرزند دارى و مى توانى از آن دو ، ارث ببرى ، [١] و نيز در شكيبايى بر شهادتشان ، اجر ببرى» . عبّاس عليه السلام ، به دو برادرش فرمان داد و آن دو جنگيدند تا كشته شدند . سپس ، [خودِ ]عبّاس عليه السلام فرود آمد و جنگيد تا كشته شد . پدرم گفت: اين سه تن، پسران امّ جعفر كِلابى ، يعنى همان اُمّ البنين بودند .

[١] يعنى : همگى ، بدون ترديد ، شهيد خواهيد شد ؛ امّا اگر آن دو زودتر شهيد شوند ، اموالشان به تو و از تو به فرزندانت ارث مى رسد .