ولى ديرى نپاييد كه به‌دنبال اجراى اصلاحات ارضى شاه كه طرح آن توسط دولت آمريكا در زمان كندى ريخته شده بود، در تأمين مواد غذايى خود وابسته به خارج شد، درحالى‌كه بعد از جنگ جهانى دوم در سال ١٩٤٧ يك گروه از مشاوران آمريكايى به‌نام موريسون نادسن، كه مطالعاتى روى امكانات بالقوه ايران براى توسعه و پيشرفت انجام داده‌بود، پيشنهاد كرد كه اين كشور بايد فعاليت‌هاى عمده خود را بر بهبود وضع كشاورزى متمركز نمايد،[١] ولى شاه در سال ١٣٤١ در اجراى سياست استعمارى و امپرياليستى دولت‌آمريكا، كشاورزى ايران را نابود كرد و بر ويرانه‌هاى آن صنايع وابسته مونتاژ را به‌وجودآورد.

در سال ١٣٢٥ (در زمانى كه درآمد نفتى كشور سريعاً افزايش يافته بود) ميزان سرمايه‌گذارى در بخش كشاورزى تنها ٨% از درآمد ملى را به خود اختصاص مى‌داد.[٢]

به دنبال اصلاحات ارضى شاه و نابودى كشاورزى و توسعه شهرنشينى، روستاييان كه به اميد پيدا كردن شغل مناسب به شهرها هجوم آورده بودند، طبقه كارگران روزمزد شهرى را به‌وجود آوردند. اينان كه اغلب به‌صورت مجرّد به شهرها مهاجرت كرده و خانواده خود را در روستا باقى گذارده بودند، با فرهنگ غرب‌زده شهرى كه با آن بيگانه بودند، مواجه مى‌شدند و مجبور بودند براى كسب درآمد در ساختمان‌ها و در مجاورت كاخ‌ها و ويلاهاى مجلل كه با هزينه گزاف ساخته مى‌شد به كار مشغول شوند. درآمد آنها اگر چه تصور مى‌شد، نسبتاً مناسب است اما اغلب به خاطر تورم سرسام‌آور، مغلوب هزينه‌ها مى‌شد.

از اوايل سال ١٣٥٥ با تقليل درآمد نفت، اجراى كارهاى ساختمانى كاهش يافت و در نتيجه كارگران ساختمانى نيز به خيل بيكاران پيوستند، چراكه با وضع بد و مأيوس‌كننده‌

[١].Ibid ,P .٣٤ .

[٢].Ibid ,P .٣٤ .