مى‌پرداخت و اگرچه هر يك از طرفين از بيانات و اظهارنظرهاى ايشان برداشت‌هاى خاص خود را داشتند و از يك پيام و سخنرانى ايشان تيترهاى متفاوت و بعضاً متضادى را در روزنامه‌هاى تحت كنترل خود چاپ مى‌كردند، ولى آشكار بود كه نصيحت و پند و اندرزهاى رهبر انقلاب بيشتر معطوف به ليبرال‌ها است و ايشان حتى گاهى با كنايه و يا به‌طور مستقيم، آنها را مورد عتاب و سرزنش قرار مى‌دادند. صفحات روزنامه‌ها به صحنه مبارزات و درگيرى‌هاى طرفين تبديل شده بود و بر روحيه مردم مبارز و انقلابى اثر مى‌گذاشت و در شرايطى كه مى‌بايست همه افكار و توجه به مسئله جنگ به‌عنوان مسئله اصلى كشور معطوف مى‌شد، بيشتر انرژى انقلابيون و مسئولان كشور در اين راه صرف مى‌گرديد.

اوج جوسازى ليبرال‌ها را مى‌توان سخنرانى بنى‌صدر در ميدان آزادى در روز عاشورا و كف‌زدن نيروهاى چپ و غيرمذهبى در روز عزاى حسينى دانست كه ماهيت واقعى خويش را نشان مى‌داد. مهم‌تر از آن روز ١٤ اسفند ١٣٥٩ بود كه در دانشگاه و در مراسم سالگرد درگذشت دكترمصدق، زدوخورد و درگيرى شديد ميان نيروهاى خط امام و ميليشياى سازمان مجاهدين خلق كه اينك به‌طور رسمى در جناح ليبرال‌ها قرار داشتند درگرفت. رهبر انقلاب در چنين شرايطى كه مى‌رفت كنترل اوضاع كشور از دست همه خارج شود و هرج‌ومرج و نابسامانى غلبه يابد با اتمام حجت به ليبرال‌ها، آنان را در موقعيتى قرار داد كه ناچار به سرپيچى از دستور مقام رهبرى و اتخاذ موضع مخالف شدند.

در روز بيست و پنجم اسفندماه جلسه‌اى به‌منظور رفع اختلاف ميان مسئولان و اصحاب دعوا در حضور امام تشكيل شد. در همان شب رهبر انقلاب در بيانيه‌اى ده ماده‌اى رهنمودهايى در زمينه مسايل مملكتى ارائه كردند. از جمله، در ماده شش اين بيانيه اعلام شده بود:

براى رسيدگى به شكايات نسبت به مسايل جنگ و ساير مسايل مورد اختلاف بين مقامات جمهورى اسلامى، هيئتى تعيين خواهد شد، مركب از يك نماينده از طرف رئيس‌جمهور و يكى از طرف ديگر (بهشتى، رفسنجانى، رجايى) و يكى از سوى اينجانب كه كوشش در حل شكايات نمايند و رأى اكثريت هيئت مذكور معتبر است و در صورت تخلف يكى از مقامات، بايد متخلف را به مردم معرفى كنند و مورد موأخذه‌