بنى‌صدر در خوزستان به سر مى‌برد و صرفاً براى اين كه از قافله عقب نماند و بتواند بهره‌بردارى لازم را از حركت مزبور بنمايد به تهران آمد و على‌رغم ميل قلبى‌اش، در رأس نيروهاى مردمى براى تخليه دانشگاه قرار گرفت!

مرحله سوم: حاكميت نيروهاى خط امام‌

با تشكيل دولت شهيد رجايى نيروهاى خط امام از موضع ضعف بيرون آمدند و در مصدر قدرت قرار گرفتند. در اين ميان اكثريت قاطع نمايندگان مجلس‌شوراى‌اسلامى، اعضاى شوراى‌عالى‌قضايى و هيئت دولت كه سه ركن اصلى قواى سه‌گانه كشور را تشكيل مى‌دادند از ميان نيروهاى خط امام بودند و ليبرال‌ها در موضع ضعف قرار داشتند و على‌رغم كنترل مقام رياست‌جمهورى، نقش اقليت مخالف (اپوزيسيون) را ايفا مى‌كردند. موقعيت‌هايى كه آنان در اين زمان در اختيار داشتند عبارت بود از اقليت مجلس‌شوراى‌اسلامى، مديريت بانك مركزى، صداوسيما و مهم‌تر از همه رياست‌جمهورى و فرماندهى كلّ قواى مسلح و نظامى كه توسط حضرت امام (قدس سره) به بنى‌صدر تفويض شده بود.

در اين هنگام كه ميانه‌روها از كسب اكثريت كرسى‌هاى مجلس و وزارتخانه‌ها نااميد شده بودند هدف برنامه خود را به زانو درآوردن دولت قرار دادند. همه نيروهاى مخالف اعم از ليبرال‌ها، محافظه‌كاران، چپ‌گرايان و به‌ويژه سازمان مجاهدين خلق با يكديگر به تفاهم تاكتيكى رسيده و زير چتر حمايت از رئيس‌جمهور «منتخب ملت» و در دفتر هماهنگى مردم و رئيس‌جمهور تجمع كرده، فعاليت‌ها و جوسازى‌ها و اختلال‌ها را سازماندهى مى‌كردند.

جالب توجه آنكه سازمان مجاهدين خلق كه در زمان دولت موقت در مقابل ليبرال‌ها ايستاده بود و با آنها مخالفت مى‌كرد، اكنون كه نيروهاى ليبرال در مقابل انقلاب و خط امام ايستاده بودند با آنها به تفاهم رسيده بود و به ائتلاف آنها پيوسته بود. ليبرال‌ها با استفاده از جوّ و محيط آزادى حكمفرما بر جامعه و امكانات تبليغاتى به‌ويژه روزنامه‌هاى «ميزان» و «انقلاب اسلامى»، و با استفاده از صداوسيما، محيطى پرتشنج و ناآرام به‌وجود آوردند. اين جريان كه با سخنرانى بنى‌صدر در مراسم سالگرد ١٧ شهريور در سال ٥٩ در ميدان شهدا آغاز گرديد، تا پايان حكومت وى كه اول تيرماه ٦٠ بود، ادامه پيدا كرد. برداشت ليبرال‌ها اين بود