از آنجا كه نقش رهبرى در پيروزى و تداوم انقلاب يكى از اركان اصلى و مهم انقلاب بود و توده‌هاى مردم با شيفتگى و عشق و علاقه زايدالوصفى از رهنمودها و نظرها و دستورهاى ايشان پيروى مى‌كردند، دشمنان انقلاب بر اين تصور بودند كه با رحلت امام (قدس سره) توده مردم نيز از صحنه خارج شده، جنگ قدرت براى كسب مقام رهبرى در خواهد گرفت و آنچنان هرج و مرج و اختلاف و نابسامانى ايجاد خواهد شد كه امكان كنترل اوضاع از دست دولت‌مردان خارج، و در حقيقت انقلاب به پايان عمر خود نزديك خواهد گشت. با اين وجود حادثه جانگداز رحلت حضرت امام (قدس سره) در شرايطى رخ داد كه نه تنها آخرين اميدها و آرزوهاى دشمنان انقلاب را تبديل به يأس كرد، بلكه جهانيان را وادار به اعتراف به اين مسئله مهم نمود كه اين انقلاب از استحكام و قدرت و توانايى فراوانى برخوردار است.

رحلت امام (قدس سره) در شرايطى رخ داد كه همه تصميمات بنيادينى كه مى‌توانست براى جانشينان ايشان مشكل‌آفرين باشد و آنها را به بن‌بست بكشاند، اخذ شده بود. به ويژه در چند ماهه آخر حيات ايشان تصميماتى كه در زمينه پذيرش قطعنامه ٥٩٨ شوراى امنيت، بركنارى‌آيت‌الله منتظرى و صدور فرمان «بازنگرى قانون اساسى» گرفته شده بود، راه را كاملًا هموار ساخت.

از سويى ديگر، امام با اقدامات، پيام‌ها و نوشته‌هاى فراوان خود كه آخرين آنها وصيت‌نامه سياسى- الهى ايشان مى‌باشد، به اندازه‌اى سنّت و رويه و دستورالعمل براى پيروان و رهروان خود باقى گذارده است كه بتوان با تكيه بر آنها راه اصيل و راستين او را تشخيص داده، انتخاب كرد.

تشييع تاريخى و بى‌نظير پيكر مطهر امام (قدس سره) توسط ملت ايران كه به اعتراف رسانه‌هاى خارجى متجاوز از ده ميليون نفر در آن شركت داشتند و سرعت عمل مجلس خبرگان رهبرى، در انتخاب «حضرت آيت‌الله خامنه‌اى» به عنوان جانشين امام و رهبر ملت ايران با اكثريت قاطع و استقبال يكپارچه اقشار مختلف جامعه از اين انتخاب به دور از هر نوع اختلاف و جناح‌بندى و بيعت همگانى با رهبرى جديد، موجبات حيرت جهانيان و در عين حال يأس شديد دشمنان انقلاب را فراهم كرد و نشان داد كه همه پيش‌بينى‌هاى آنها غير واقعى و بر