وى با اين استدلال، حمله برق‌آسايى را به كويت آغاز كرد و در كمتر از ٤٨ ساعت، خاك‌كويت را به اشغال نيروهاى عراقى درآورد. امير كويت با هلى‌كوپتر به عربستان سعودى فرار كرد.

دولت آمريكا از اين موقعيت استفاده نمود و با ايجاد يك نيروى چندمليتى و با بهره‌گيرى از شرايط فروپاشى نظام دو قطبى، وارد ماجرا شد و در يك جنگ نابرابر در مقابل عراق قرار گرفت. اگر چه صدام سعى نمود با تغيير موضع سياسى و نصب آرم اللّه‌اكبر بر روى پرچم عراق و به ويژه با مواضع تندى كه در قبال اسرائيل گرفته بود، حمايت كشورهاى اسلامى و عربى را به خود جلب كند، اما نه تنها نتوانست به خواست‌هاى خود برسد، بلكه از نظر نظامى، اقتصادى و سياسى نيز در شرايط بسيار ضعيف‌ترى قرار گرفت؛ به طورى كه حاكميت ملى اين كشور، آسيب جدى ديد و سرنوشت صدام نيز به تصميم‌گيرى نهايى دولت آمريكا بستگى پيدا كرد.

اين جنگ براى جمهورى اسلامى شرايط خاصى به وجود آورد. تدبير و كياست مسئولين نظام در برخورد با اين بحران موجب گرديد- كه چنان‌كه برژينسكى، مشاور امنيت ملى دولت كارتر گفته بود- جنگ ميان عراق و كويت و دولت‌هاى چند مليتى تنها يك طرف پيروز داشته باشد و آن هم جمهورى اسلامى ايران باشد.

براى مسئولين جمهورى اسلامى سه راه وجود داشت:

اول اين كه از شرايط حساس عراق كه درگير جنگ ديگرى شده بود، استفاده نمايد و با حمله همه جانبه در مرز مشترك خود با اين كشور وارد خاك عراق شده، نه تنها انتقام تجاوزات بى‌رحمانه رژيم صدام را از او بگيرد، بلكه با قرار گرفتن در موضعى قوى‌تر خواست‌هاى خود را بر دولت عراق تحميل كند. اين امر از جمله نگرانى‌هاى جدّى رژيم صدام بود و به همين علت وى مكاتباتى با دولت ايران آغاز نمود و نهايتاً خواست‌هاى جمهورى اسلامى من‌جمله بازگشت به قرارداد ١٩٧٥ الجزيره، بازگشت به مرزهاى رسمى و قانونى و مبادله و آزادى اسراى طرفين را پذيرفت و به مرحله اجرا در آورد.

راه ديگر اين بود كه جمهورى اسلامى خصومت و دشمنى هشت ساله با دولت عراق را به‌