از طرف ديگر اشغال سفارت، موجبات اتحاد و انسجام همه نيروهاى متعهد و حزب‌اللهى را براى مقابله با تهديدى بزرگ‌تر و مبارزه‌اى وسيع‌تر با همه توان فراهم ساخت، و آمريكا را كه مى‌رفت تا نقش او در حمايت از رژيم شاه به‌كلى فراموش شود به‌عنوان دشمن شماره يك در اذهان مردم انقلابى مجدداً زنده كرد.

اما از نظر بين‌المللى، اشغال سفارت يكى از دو ابرقدرت و دسترسى به اسرار حساس و حياتى آن و عدم توانايى قدرت مزبور در حل بحران، اثرات عميق‌ترى بر جاى گذارد. از يك طرف با اين اقدام، قداست و حرمت معيارهاى بين‌المللى كه به كلى ساخته و پرداخته جامعه غربى است و در جهت فراهم‌نمودن امكان نفوذ و تداوم سلطه استعمارگران قدرتمند غربى مى‌باشد، درهم شكسته شد. و از طرف ديگر از آن پس ديگر اصل مصونيت ديپلماتيك و اين فرضيه كه مكان سفارت در حكم خاك يك كشور ديگر مى‌باشد، امكان سوءاستفاده براى كارهاى تخريبى و جاسوسى و توطئه را نمى‌داد و ديگر براى آن امنيت فرضى كه به جامعه جهانى و دولت‌ها تحميل شده بود، تضمينى وجود نداشت.

به طور كلى يك كشور كوچكى مثل كشورهاى جهان سوم نمى‌تواند از اين امتياز در خاك كشورى مانند آمريكا و يا شوروى سابق بر عليه دولت ميزبان بهره‌بردارى فوق‌العاده‌اى كند، در حالى‌كه ابرقدرت‌ها با استفاده از امتياز مزبور، سفارتخانه‌هاى خود را مقرّ حكمرانى، سلطه، انجام توطئه و كودتا و دخالت در امور داخلى كشورهاى كوچك قرار داده بودند. با اشغال سفارت آمريكا مسلماً اين نوع بهره‌بردارى در همه كشورها به حداقل رسيد و ابرقدرت‌ها و اقمار آنها امنيت لازم را براى توطئه، از دست دادند.[١]

در اثر اشغال سفارت، انقلاب اسلامى ايران به مبارزه رودررو و مستقيم با آمريكا كشيده شد و با مقاومت و ايستادگى و خنثى‌كردن همه توطئه‌هاى آمريكا، رسوايى بزرگى براى سياست‌بازان آمريكا و به‌خصوص دولت كارتر و متعاقب آن براى دولت ريگان فراهم كرد.

[١]. اصولًا كشورهاى جهان سوم مى‌توانند با استناد به افشاى حقايق و اسرار سفارت آمريكا در تهران، درخواست تجديدنظر در حقوق و امتيازات ديپلماتيك نمايند و امكان اعمال نوعى نظارت و كنترل مستمر را براى جلوگيرى از سوءاستفاده از حقوق و امتيازات مزبور، فراهم آورند.