بود كه با سقوط رژيم شاه و از هم پاشيدن نظام سياسى حاكم- كه بر پايه قدرت متمركز عمل مى‌كرد- گروه‌هاى مخالف با رژيم شاه و نظام جمهورى اسلامى و گروه‌هاى موافق با نظام سرنگون‌شده تلاش خواهند كرد، با استفاده از خلأ قدرت و قبل از آنكه دولت جديد بتواند نظم لازم را برقرار كند، در جهت پيشبرد اهداف خود، با كمك قدرت‌هاى خارجى متضرر شده از انقلاب، وارد عمل شوند. اولين حركت ضدانقلاب در كردستان و به دنبال آن در خوزستان و تركمن‌صحرا آغاز شد. انتخاب مناطق مرزى و تكيه بر تفاوت‌هاى زبانى و مذهبى بى‌دليل نبوده است.

دولت موقت و ليبرال‌ها كه اصولًا با برخوردهاى قاطع و خشن موافق نبودند، و به قول خود آقاى بازرگان نه عدالت على و نه قاطعيت خمينى را داشتند،[١] همان‌طور كه در برخورد با نظام شاهنشاهى به روش‌ها و شيوه‌هاى ميانه‌روانه و مسالمت‌جويانه معتقد بودند، در اين مرحله نيز در قبال ضدانقلابيون رويّه‌اى ملايم و توأم با مسامحه و مماشات را در پيش گرفتند. ايشان سعى كردند تا به زعم خود با دادن امتيازاتى، ضدانقلابيون را از تحريك و اخلال بازدارند و نيز تصور مى‌كردند كه سازش و مصالحه، آنها را به تسليم و تمكين وادار خواهد كرد. زمانى كه رئيس ستاد ارتش، سرلشكر قرنى، تصميم به برخوردى قاطع با ضدانقلابيون گرفت، او را مورد مؤاخذه قرار داده و وادار به كناره‌گيرى كردند.

ضعف و مماشات دولت موقت در قبال مسايل كردستان، به‌خصوص شهر پاوه آنقدر بود كه رهبر انقلاب را وادار به دخالت مستقيم و صدور دستورى خطاب به ارتش نمود كه موجبات بسيج نيروها و نجات نيروهاى محاصره‌شده در پاوه را به فرماندهى شهيد چمران فراهم كرد.

رهبر انقلاب با درك صحيح و به موقع از خواست‌ها، توقعات و نيازهاى به حق مردم انقلابى- كه با ايثار و فداكارى موجب پيروزى انقلاب شده بودند- و با علم به اين كه دولت موقت و سيستم ادارى باقيمانده از رژيم سابق، توانايى اجابت اين خواسته‌ها و توقعات را ندارد، در موازات تشكيلات رسمى دولت، اقدام به ايجاد نهادهاى انقلابى كرد كه با شيوه‌اى انقلابى شروع به فعاليت كردند.

[١]. بنگريد به: نهضت‌آزادى ايران، شوراى انقلاب و دولت موقت، ص ٣٣.