ويليام سوليوان در خاطرات خود مى‌نويسد كه وقتى براى اولين‌بار به‌عنوان سفير آمريكا در ايران به ملاقات پرزيدنت كارتر رفته بود تا رهنمودهاى رئيس‌جمهور آمريكا را در مورد ايران بشنود با كمال تعجب مشاهده مى‌كند كه تنها چيزى كه كارتر از آن صحبت به ميان نمى‌آورد و توجهى بدان ندارد، مسئله رعايت حقوق‌بشر در ايران مى‌باشد. او چنين مى‌گويد:

موقع عزيمت به ايران در ملاقات با كارتر، نامبرده بر اهميت استراتژيك ايران براى ايالات متحده آمريكا و متحدين غربى ما تأكيد كرد. او سپس از شاه به‌عنوان يك دوست نزديك و يك متحد قابل‌اعتماد براى آمريكا ياد كرد و به گرمى از وى پشتيبانى نمود. كارتر همچنين اهميت ايران را به‌عنوان يك عامل ثبات براى امنيت منطقه حساس خليج فارس مورد تأكيد مجدد قرار داد و در خاتمه موضوع قيمت نفت و ساير مسائل مورد علاقه بين ايران و آمريكا را متذكر شد و از من خواست اگر سؤالى دارم، مطرح نمايم.[١]

سوليوان مشاهده مى‌كند على‌رغم آنكه كارتر با شعار حقوق‌بشر به كاخ سفيد رفته بود و در دوران مبارزات انتخاباتى خود در انتقاد از رؤساى‌جمهور قبلى از حزب جمهورى‌خواه به حمايت آنها از شاه و فروش اسلحه به رژيم ديكتاتورى ايران اشاره مى‌كرد، اكنون كوچك‌ترين اشاره‌اى به اين موضوع نمى‌كند. وى با تعجب نظر كارتر را در اين زمينه جويا شود كه كارتر با اكراه پاسخ مى‌دهد:

البته در زمينه حقوق‌بشر مسايلى وجود دارد و از او (سوليوان) خواست كه ضمن ملاقات‌هاى خود با شاه سعى كند وى را قانع كند كه سياست كلى خود را در اين زمينه تعديل نمايد.[٢]

نكته مهم‌تر اينكه كارتر قول داده بود روابط اقتصادى، سياسى و سياست‌هاى نظامى- امنيتى خود را با ساير كشورها براساس ميزان رعايت حقوق‌بشر در آن كشورها تنظيم كند. درحالى‌كه در مورد ايران اين اصل اساسى سياست‌هاى دولت كارتر ناديده گرفته و مستثنى شده بود.

[١]. ويليام سوليوان، مأموريت در ايران، ص ١٦- ١٤.

[٢]. همان.