ليبرال‌ها و ميانه‌روها را براى وادار كردن امام به اتخاذ سياست معتدل‌تر و به اصطلاح گام‌به‌گام و آن‌گونه كه مهندس بازرگان مى‌گفت، سنگر به سنگر، خنثى نمود. امام با قاطعيت همه آنها را رد كرده و همواره اعلام مى‌نمود كه شاه بايد برود و با رأى مردم به جاى او جمهورى اسلامى برقرار گردد.

٣. در پاريس دسترسى به رسانه‌هاى جمعى دنيا آسان بود، امام از اين موقعيت براى رساندن پيام انقلاب به گوش مردم جهان حداكثر استفاده را نمود. به‌طورى كه على‌رغم كهولت سن، روزانه در چندين مصاحبه مطبوعاتى و تلويزيونى شركت مى‌كرد و به سؤالات گوناگون خبرنگاران پاسخ مى‌داد. بدين وسيله امام موفق شد به اهداف انقلابْ بُعد جهانى دهد و باب ديگرى در سطح بين‌المللى، براى مبارزه با شاه و حاميانش بگشايد.

بدين ترتيب امام توانست شور و هيجان و اراده مردم را آنچنان رهبرى و هدايت نمايد كه در كوتاه‌ترين مدت ممكن و بدون دستيازى به اسلحه و اعمال خشونت، اهداف انقلاب محقق شود. هرچه آهنگ حركت مردم سريع‌تر مى‌شد، نبوغ و قدرت امام در رهبرى بيشتر ظاهر مى‌گرديد و اوج آن زمانى بود كه با خروج شاه از ايران و بازگشت ظفرمندانه امام به آغوش مردم، ضربان نبض و طپش قلب انقلاب به شدت رو به فزونى گذاشت. در روز شنبه ٢١ بهمن امام دستور استنكاف از رعايت حكومت نظامى را صادر كرد و سرانجام آخرين ساعات عمر رژيم شاه و لحظه پيروزى انقلاب فرا رسيد.

دوره چهارم: اين دوره حساس‌ترين و مشكل‌ترين دوره رهبرى انقلاب بود، دوره‌اى كه رهبر انقلاب هم به‌عنوان رهبر اجتماعى و هم به‌عنوان رئيس حكومت مى‌بايست كشتى هيجان‌زده انقلاب را به ساحل آرامش و سكون هدايت مى‌كرد. در اين زمان كه قدرت سياسى و نظامى طاغوت سقوط كرده بود و ميليون‌ها انسان از بند اسارت رژيم آزاد شده بودند امكان هر نوع هرج‌ومرج و خارج‌شدن حركت از كنترل رهبرى وجود داشت. بر اين اساس رهبر انقلاب مى‌بايست با قدرت و توانايى فوق‌العاده، ضمن كنترل هيجان و احساسات عمومى توده‌هاى مردم و جلوگيرى از هرج‌ومرج، همچون معمارى قابل و توانا ساختمان جديد حكومت اسلامى را كه طرح و ايده آن قبلًا داده شده بود را بر ويرانه‌هاى حكومت ساقط شده، بنا نمايد.