مسئوليت بر چه اساسى خواهد بود و آيا اين حكومت نيز نوعى از حكومت تئوكراسى و يا دموكراسى غربى و يا توتاليتريانيسم مى‌باشد. در چنين شرايطى بود كه امام با طرح اصل ولايت‌فقيه چارچوب اصلى حكومت اسلامى را مشخص نمود.

دوره سوم: اين دوره از رهبرى امام زمانى آغاز شد كه اولين جرقه‌هاى انقلاب در دى‌ماه ١٣٥٦ در قم موجب شعله‌ور شدن آتش زير خاكستر گرديد و ديرى نگذشت كه با شعله‌هاى خود خرمن هستى سيستم حاكم بر ايران را سوزاند و براى هميشه به نظام ٢٥٠٠ ساله شاهنشاهى خط بطلان كشيد.

در اين دوره امام با تشخيص موقعيت مناسب و بيدارى و حركت مردم، درنگ و تأمل را جايز ندانست و پرچم رهبرى و فرماندهى انقلاب را بر دوش گرفت و بدون هيچ‌گونه سازش و مصلحت‌طلبى و با درك صحيح از خواست، اراده و توانى كه مردم با شور، احساسات، ايثار و فداكارى در صحنه‌هاى تظاهرات و درگيرى با مأموران دولتى به منصه ظهور مى‌رساندند، عزم قاطع و خلل‌ناپذير خود را در ادامه مبارزه بى‌امان تا سرنگونى رژيم شاه اعلام و دنبال‌كرد.

با عزيمت امام به فرانسه و امكان دسترسى بيشتر مشتاقان و عاشقان به ايشان «نوفل‌لوشاتو» (محل اقامت امام در پاريس) به وعده‌گاه ايرانيان مشتاق ديدار رهبر انقلاب و حتى براى مدتى به پايتخت دوم ايران و يا به‌عبارت بهتر پايتخت واقعى ايران تبديل شد و در اينجا بود كه انقلاب اسلامى از مرحله حرف به عمل رسيد و رژيم شاه را از بنيان‌بَركند.

شيوه‌اى كه امام در اين دوره براى رهبرى و در نهايت به پيروزى رساندن انقلاب به‌كار گرفت عبارت بود از:

١. از رخنه و نفوذ همه فرصت‌طلبانى كه با شامّه قوى خود پيروزى قريب‌الوقوع را احساس كرده بودند و سعى در نزديك‌شدن به ايشان را داشتند، جلوگيرى كرد: «امام سخنگو ندارد. ما با كسى ائتلاف و تفاهم نكرده‌ايم. هركس حرف ما را بزند با ما و با مردم است.» بدين وسيله امام از هر گونه سوءاستفاده از موقعيت ايشان و دستاوردهاى انقلاب جلوگيرى‌كرد.

٢. برخورد قاطع ايشان با مسائل و عدم سازش در تحقق اهداف مبارزه، تلاش بسيارى از