درباره علامه شيخ محسن آمده است كه وى از علماى طرازاول و در كمال نفس و كرامت اخلاق، طاق بوده و مدفن پاكش در حياط بقعه محمّد بن جعفر از- بقاع متبركه دزفول- است. شيخ اعظم انصارى مكرر به زيارت اين بقعه و شيخ محسن مى‌رفت، و مى‌فرمود:

«اگر قبر محمّد بن جعفر معلوم نباشد، ولى قبر شيخ محسن كه معلوم است. ما به قصد زيارت او مى‌رويم. فضل زيارت او، كمتر از فضيلت زيارت قبر محمّد بن جعفر طيار نيست».[٢]

علّامه جليل آيت اللّه شيخ اسماعيل (زنده در ١٢١٢ ه. ق)، از علماى بزرگ و والد علّامه كبير آيت اللّه شيخ اسد اللّه دزفولى بوده است. در اجازات آيات عظام:

ميرزاى قمى، شيخ جعفر كاشف الغطاء و سيد على صاحب رياض به فرزندش شيخ اسد اللّه، از وى تجليل فراوان و مدح و ثناى بسيار شده است.[٣]

آيت اللّه شيخ محسن (د. ١٢٤٥ ه. ق)، جد اعلاى خانواده معزى، نيز از بزرگان فقها، اعاظم علما، صاحب تأليفات و مرجع احكام، تدريس، امامت و قضاوت در دزفول بود. وى از شاگردان برادرش شيخ اسد اللّه صاحب مقابس و سيد محمّد باقر حجة الاسلام شفتى بود، و شرح معالم از جمله آثار وى است.[٤]

شيخ محمّد جواد، پدر آيت اللّه شيخ محمّد رضا معزى، از شاگردان برادرش، علامه شيخ محمّد طاهر (١٢٣٠- ١٣١٥ ه. ق)، و از روحانيان بنام دزفول به شمار مى‌رفت.

[١]. قمى، الكنى و الالقاب، ج ٢، ص ٩١.

[٢]. معزلى دزفولى، شرح‌حال خاندان معزى، صص ٦- ٧.

[٣]. تهرانى، الكرام البررة، ج ١، صص ١٣٤- ١٣٥.

[٤]. معزى دزفولى، شرح‌حال خاندان معزى، صص ١٦- ٨.