١. ميرزا حبيب اللّه رشتى (د. ١٣١٢ ه. ق)، صاحب بدايع الأفكار و شرح الشرايع ٢. آخوند ملا محمّد كاظم خراسانى (د. ١٣٢٩ ه. ق)، صاحب كفاية الأصول و شرح التبصرة

٣. علامه شيخ هادى تهرانى (د. ١٣٢١ ه. ق)، صاحب محجة العلماء

٤. فاضل ايروانى (د. ١٣٠٦ ه. ق)

٥. حاج ميرزا حسين خليلى تهرانى (د. ١٣٢٦ ه. ق)

هجرت به سامراء

با ورود آيت اللّه ميرزاى شيرازى به سامراء در ١٢٩١ ه. ق، حوزه علميه پرعظمت و باشكوهى در آنجا تشكيل گرديد كه چشم روزگار، مانند آن را كمتر ديده بود. صدها استاد و شاگرد از بام تا شام به تدريس، تحصيل و تأليف و تصنيف اشتغال داشتند، و اين چيزى بود كه دل هر دانشور فرزانه را به سوى خود جلب مى‌كرد. ازاين‌روى، اكثر درس آموختگان نجف، پس از چندى راه به سامراء مى‌سپردند تا از بركات وجودى ميرزاى شيرازى و شاگردان او بهره برند. مرحوم علامه شيخ محمّد باقر بيرجندى نيز در سال ١٣٠٠ ه. ق به سامراء رفت و ساليانى چند در فقه و اصول از محضر فقيه فخرآفرين شيعه، حضرت ميرزاى شيرازى (د. ١٣١٢ ه. ق)، بهره‌هاى فراوانى برد، و همزمان در علم حديث و رجال از محضر محدث جليل، ميرزا حسين نورى (د. ١٣٢٠ ه. ق) صاحب مستدرك، استفاده كرد و موردتوجه فراوان آن‌دو قرار گرفت. ميرزاى شيرازى كه استعداد او را در فقه ديد، بدو دستور