آرى شيخ شهيد «با روحى بزرگ و ايمانى راسخ و توكلى خالص، تسليم قدرت و مشيت الهى در خانه خود در محله سنگلج باقى ماند، و نه سالدات روسى در خانه‌اش گذاشت و نه تفنگچى، درسش را هم ترك نكرد»،[٣] و با شجاعت و شهامتى غيرقابل وصف در برابر انبوه مصائب و حوادث گوناگون ايستادگى كرد تا سرانجام در روز ١١ رجب ١٣٢٧ ق بوسيله فاتحين با وضعى بسيار رقت‌بار و تأسف انگيز دستگير شد.[٤]

سرانجام پس از گذشت دو روز از دستگيرى، عصر روز سيزدهم رجب مطابق با ١١ مرداد ١٢٨٦ ش سالروز ولادت اولين شهيد مظلوم اسلام على عليه السّلام مظلومى ديگر بر بالاى دار رفت.

بهتر است قلم را به دست «تندركيا» نواده شيخ داده و تفصيل جريان را از و بشنويم»:[٥]

«عصر روز سيزدهم رجب شيخ را از محبس براى استنطاق آخر به دادگاه برده بودند. از بعدازظهر در ميدان توپخانه جمعيت موج مى‌زد، و جا براى تازه‌واردين نبود. عده‌اى زارزار گريه مى‌كردند و عده‌اى فقط اشكشان‌

[١]. صافى گلپايگانى، صافى نامه و فيض ايزدى، ص ٧- ٩.

[٢]. اديب هروى، تاريخ پيدايش مشروطيت، ص ١٤٢.

[٣]. انصارى. شيخ فضل اللّه نورى و مشروطيت، ص ٢٣٧.

[٤].؟؟« نهيب جنبش ادبى» مجله شاهين، ص ٢٣٥.

[٥]. همان، ص ١٧٣.