«شيخ فضل اللّه نورى مجتهد، بعد از تكميل تحصيلات خود در نجف اشرف و نيل به مقام اجتهاد در سال ١٢٨٨ ق‌[٢] به تهران بازگشت. قريب چهل سال‌[٣] در تهران رياست و مرجعيت داشت و ترافع دعاوى عموم به محضرش ارجاع مى‌شد و مجلس درسش ممتاز بود. قبل از نهضت مشروطه در برخوردهايى كه ميان مردم و دربار به وجود مى‌آمد، همواره او رهبر و پيشواى خلق بود. از جمله در مسئله رژى و غائله تنباكو، او به حمايت از مردم قيام كرد».[٤]

نيز عبد اللّه بهرامى مى‌گويد:

«آقا شيخ فضل اللّه قبل از مشروطه در تهران عنوانى داشت و از علماى بانفوذ آن دوره محسوب مى‌شود و به زهد و تقوى هم مشهور و اغلب مردم به او اعتقاد كامل داشتند».[٥]

مير محمّد مهدى لكهنوى كشميرى گويد:

«وى از مشاهير علماء كرام و مجتهدين عظام تهران مى‌باشد».[٦]

شيخ در تهران علاوه بر تدريس و تربيت طلاب، عهده‌دار قضاوت و حل‌وفصل‌

[١]. اعتماد السطنة، المآثر و الآثار، بخش دهم، ص ١٥١.

[٢]. اين تاريخ ظاهرا نادرست مى‌نمايد، زيرا شيخ براى شركت در درس ميرزاى شيرازى در سال ١٢٩٢ ق از نجف به سامراء مهاجرت نمود.

[٣]. ظاهرا ٢٧ سال در تهران ساكن بودند.

[٤]. بهرامى، خاطرات بهرامى، ص ٢٠.

[٥]. همان، ص ١٠٥.

[٦]. لكهنوى، تكملة نجوم السماء، ج ٢، ص ٢٦٥.