٣. سبل الرشاد فى شرح نجاة العباد، از علامه سيد ابوتراب موسوى خوانسارى (د. ١٣٤٦ ه. ق) از آن شرح دو باب «صوم» و «ميراث» در ١٣٣٢ ه. ق به چاپ رسيده و باقى آن خطى است.[٢]

٤. ذريعة المعاد فى شرح نجاة العباد، شيخ عبد الرزاق همدانى (١٢٩١- بعد از ١٣٨١ ه. ق).[٣]

٥. سبيل الرشاد فى شرح نجاة العباد، تصنيف آيت اللّه سيد حسن صدر.

اين شرح مبسوط و مزجى بوده و تا پايان بحث «استبراء» نگاشته شده و مؤلف پس از آن به نگارش توضيح مدارك السداد پرداخته است.[٤]

٦. سبيل الرشاد فى شرح نجاة العباد، (فارسى) از علامه سيد ميرزا محمّد حسين شهرستانى (١٣١٥- ١٢٥٥ ه. ق). اين كتاب تا مبحث تيمم نگاشته شده است.[٥]

٧. شرح نجاة العباد، تأليف حاج مولى ابو طالب كزازى (د. ١٣٢٩ ه. ق)، از شاگردان شيخ انصارى و ميرزاى شيرازى، از آن تا مبحث «اوانى» برآمده است.[٦]

٨. شرح نجاة العباد، نگارش آيت اللّه سيد جعفر بحر العلوم (د. ١٣٧٧ ه. ق) كتاب صلوة آن به گونه قال، اقول همراه با تقريظ استادش سيد محمّد كاظم يزدى بوده و شرح كتاب ارث آن به صورت مزجى است.[٧]

٩. شرح نجاة العباد، نوشته شيخ محمّد حسين يزدى تهرانى (د. ١٣٦٥ ه. ق).[٨]

[١]. همان، ج ٤، ص ٤٩٥.

[٢]. همان، ج ١٢، صص ١٣٣- ١٣٤.

[٣]. همان، ج ١٠، ص ٣١.

[٤]. همان، ج ١٢، ص ١٣٨.

[٥]. همان، ج ١٢، ص ١٣٨.

[٦]. تهرانى، الذريعة، ج ١٤، ص ١٠١.

[٧]. تهرانى، الذريعة، ج ١٤، ص ١٠١.

[٨]. تهرانى، الذريعة، ج ١٤، ص ١٠١.