على عليه السّلام مى‌فرمايند: «انما سادة اهل الدنيا و الاخرة الاجواد» و: «عادة الكرام الجواد».[٢] مرحوم حاجى با گوش جان اين حديث را شنوده، و با جود و كرم خود را سيد الكرام ساخته بود. او هرچه داشت به ديگران مى‌بخشيد، و غذايش را با فقرا تقسيم مى‌كرد.

هرچند مرحوم حاجى با تفضل خداوندى پس از يك دوره فقر و تنگدستى شديد به توانگرى غيرمنتظره‌اى رسيد، اما به شكرانه اين نعمت ثروتش را در راه آسايش خلق و دستگيرى از نيازمندان به مصرف رسانيد.

آيت اللّه نجفى مرعشى مى‌فرمود:

«عده‌اى از ايتام جيره‌خوار ايشان بودند در آن عصر و براى مريضها جاهايى را ايشان معين فرموده بود كه نسخه‌شان و پول دوايشان را از آنجاها مى‌گرفتند».[٣]

[١]. مصاحبه با آيت اللّه نجفى مرعشى،« نگاهى به زندگى حاج ملا على كنى» مجله پيام انقلاب، آبان، ١٣٦١، شماره ٧١، ص ٤٤.

[٢]. آمدى، غرر الحكم و درر الكلم، ج ١، ص ٢٩٧، ح ١١ و ج ٢، ص ٤٩٣، ح ١٢.

[٣]. مصاحبه با آيت اللّه نجفى مرعشى،« نگاهى به زندگى حاج ملا على كنى» مجله پيام انقلاب، آبان، ١٣٦١، شماره ٧١، ص ٤٤.