مانند فقه، اصول، كلام، رياضيات، حديث، رجال، تفسير و فلسفه ماهر بود[١] و خط عربى و فارسى را بسيار زيبا مى‌نوشت- تا آنجاكه در حسن خط بدو مثل مى‌زدند- و شعر عربى و فارسى را هم خوش مى‌سرود. لذا، مجلس او كعبه مقصود علما و ادباى تهران شده بود.[٢] وى تا درگذشت پدر بزرگوارش در درس ايشان شركت مى‌جست.

موقعيت اجتماعى‌

آيت اللّه حاج سيد مصطفى كاشانى، پس از درگذشت پدرش در ١٢٩٦ ه. ق جانشين وى و عهده‌دار وظايف روحانى همچون تدريس، امامت جماعت، افتا و قضاوت شد و مورد تجليل بسيار عالمان، مردمان، دولتمردان و ناصر الدين شاه قاجار قرار گرفت. مرحوم مدرس خيابانى مى‌نويسد:

«او سالها در تهران حامل لواى رياست علميه و داراى مرجعيت عموميه بوده و تمامى اوقات او در تأييد دين مبين و دادرسى مسلمين و اعمال وظايف امربه‌معروف و نهى‌ازمنكر و اعلاى كلمه حق و انجام وظايف علميه از مطالعه و تدريس و افاده معروف بوده است».[٣]

مهاجرت به نجف‌

آيت اللّه حاج سيد مصطفى كاشانى پس از ٢٠ سال اقامت در تهران و خدمات بزرگ دينى و تدريس براى انبوه شاگردان خود،[٤] در جمادى الثانى ١٣١٢ ه. ق از

[١]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٥، ص ٥٧؛ امين، اعيان الشيعة، ج ١٠، ص ١٢٧.

[٢]. خاقانى نجفى، شعراء الغرى، ج ١١، ص ٣٢٥.

[٣]. مدرس خيابانى، ريحانة الادب، ج ٣، ص ٢٣٩؛ تهرانى، نقباء البشر، ج ٥، ص ٥٧؛ امين، اعيان الشيعة ج ١، ص ١٢٧.

[٤]. خاقانى نجفى، شعراء الغرى، ج ١١، ص ٣٢٥.