بلاغى هماره بر قطع نفوذ بيگانگان اصرار مى‌ورزيد، و نفوذ اقتصادى آنان در كشورهاى اسلامى را مقدمه‌اى بر نفوذ سياسى و فرهنگى آنها مى‌دانست. ازاين‌رو از كالاهاى خارجى استفاده نمى‌كرد و بر به كارگيرى اجناس ساخته مسلمانان پافشارى مى‌نمود.

اصرار داشت كه لباسهايش از ساخته‌هاى كشورهاى اسلامى باشد. روزى او را شادمان ديدند و سببش را پرسيدند. در جواب گفت:

«امروز يك توپ كرباس از ايران برايم رسيد، و از آن پارچه، يك كفن، عمامه، پيراهن و شلوار تهيه كردم. سزاوار نيست كه در گورستان با پارچه بيگانگان بخوابم و با لباس كافران به نماز بايستم».[١]

گفتار ديگران در حق ايشان‌

آن بزرگوار در بسيارى از كتب رجال، تراجم و تاريخ معرفى شده و در حقش سخنان بسيار گفته شده است كه ذيلا به برخى از آن گفته‌ها اشاره مى‌شود:

مصلح بزرگ، مرحوم سيد محسن امين عاملى مى‌نويسد:

«وى عالمى فاضل، اديبى شاعر، خوش‌برخورد و نيكو معاشرت و سخى النفس بود. عمرش را در طلب علم و تأليف و تصنيف و پاسخ به اشكالات ديگران به سرآورد. من مدت بسيارى را كه در نجف بودم با وى در سفر و حضر معاشرت و رفاقت و صداقت تامى داشتم و از او جز اخلاق نيك و تقوا و عبادت و صفات پسنديده چيز ديگرى نديدم».[٢]

دانشمند سترگ، مرحوم شيخ آقا بزرگ تهرانى درباره او نوشته است:

[١]. مدرسى چهاردهى، تاريخ روابط اجتماعى ايران و عراق، ص ٣٢٣.

[٢]. امين، اعيان الشيعة، ج ٤، ص ٢٥٥.