شاعران بسيارى در مرثيت او اشعار فراوانى به عربى و فارسى سرودند، و مجالس بزرگداشت او تا روزهاى متوالى در ايران و عراق ادامه يافت. از جمله كسانى كه در رثايش شعر سرودند، شيخ عبد الرحيم سودانى، سيد مهدى ابو الطاب بغدادى‌[١] و ميرزا على اصغر رضائيه تبريزى‌[٢] مى‌باشند. ميرزا على اصغر، ماده تاريخ وفاتش را چنين سروده است:

ورخته من قول جبريل و قد		تهدمت و اللّه اركان الهدى‌

كه برابر با ١٣٢٣ ه. ق است. شاعر ديگرى چنين سرود:

اف ليوم السبت اذ ارخوا		«يوم قضى فيه الامام الحسن»

و برخى از ماده تاريخهاى فارسى وفات او اين است:[٣]

گفت هشيار سال رحلت او		«مامقانى به خلد كرد ورود»

و ديگرى گفت:

نمود ملهم غيبى به سال تاريخش‌		«هزار و سيصد و بيست و سه از عدد الهام»

پيكر پاك و شريفش سالهاى بسيار صحيح و سالم مانده بود. در سال ١٣٨٨ ه. ق- ٦٥ سال پس وفاتش- به هنگام گسترش مقبره وى و آماده‌سازى قبرهاى ديگر، ديواره لحد ايشان ناگهان فروريخت و جسد پاك و شريفش نمايان شد. جمعى از مردم نجف اين حادثه را مشاهده كردند، و ديدند كه حتى رنگ كفن نيز تغيير نكرده بود.[٤] اين مطلب را مرحوم آيت اللّه شيخ عبد اللّه مامقانى نيز پيش‌بينى كرده و نوشته بود: پدرم به بيمارى اسهال وفات يافت. اين از نيكبختى او

[١]. آل محبوبه،. ماضى النجف و حاضرها، ج ٣، صص ٢٥٤- ٢٥٥.

[٢]. واعظ خيابانى، علماى معاصرين، صص ٨٢- ٨٣.

[٣]. مامقانى، مخزن المعانى، ص ٢٥٠.

[٤]. مهدى پور، اجساد جاويدان، ص ٢٧٩.