چنين كسى كه به يكى از طرق مرقومه به كفار حربى مثل روس و انگليس و ايطالى و فرانسه اعانت نمايد، از جمله محاربين با خدا و پيغمبر- صلى اللّه عليه و آله- محسوب و ساعى در محو دين خدا و خاموش كردن نور حق خواهد بود و گناه بسيار بزرگى است؛ قال اللّه تعالى: «إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِكَ فِي الْأَذَلِّينَ». بلكه دور نيست تقويت و مساعدت دول كافره محاربه به قلم و زبان، اشد باشد از اعانت آنان به سيف و سنان. و واجب است بر هر مسلمانى كه اين طور اشخاص را از اين اعمال شنيعه ردع و منع نمايند و اگر مرتدع نشود، واجب است از ايشان تنفر و تبرى كنند هرچند پدر يا پسر يا برادر يا خويشاوندان او باشد، چنانكه خداوند حميد در قرآن مجيد مى‌فرمايد: «لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ».

اعاذنا اللّه و جميع المسلمين من امثال هؤلاء الفجرة المفسدين».

و هم خطاب به شيخ خزعل حاكم خوزستان، در پيامى فرمود:

«به اسم دين محمّد، بر تو واجب است كه همصدا با ساير مسلمين براى مقابله با كفار و دفاع از بصره، به مال و جان و به هرآنچه در اختيار تواست در قيام و نهضت شركت كرده و اين يك حكم و دستور دينى است و اختلافى بين ايرانى و عثمانى وجود ندارد. با بذل مال و بذل جان جهاد كنيد. خداوند به حول و قوت خود شما را نصرت مى‌دهد. اين حكم را به جميع مسلمين ابلاغ كنيد و ما را سريعا از اقدامات خود مطلع گردانيد».

اين پيام را حضرات آيات شريعت اصفهانى، سيد على داماد و ميرزا مهدى اصفهانى نيز امضا كردند و براى خزعل خان فرستادند. هرچند كه وى بدين پيام وقعى ننهاد و قبيله بنى كعب عليه او شورش كردند و او را متهم به تبانى و همكارى‌