حاج ميرزا محمّد ارباب، آقا حسن حرمى قمى، ملا عبد اللّه قمى و شيخ ابو القاسم صغير، كه اوايل تحصيل آنان در قم بود، نزد ايشان و آيت اللّه حاج سيد جواد قمى درس خوانده باشند. ميرزا على اكبر فيض مى‌نويسد:

«ميرزا حسن عالمى است عامل، فاضلى است كامل. شخصش به همه صنوف كمال آراسته است و خلقش از جميع رذايل پيراسته، از بدو عمرش تاكنون به هيچ مكروهى آلوده نشده است .... طلاب علوم دينيه از مدرس تحقيقش بهره‌ها مى‌بردند».[١]

تأليفات‌

از آن فقيه بزرگ، كتاب‌هايى در فقه- به نام مصباح الفقاهة- و اصول بر جاى مانده است كه عبارتند از:

١. كتاب الطهارة (ج ٢، چاپ نجف، ١٣٧٩ ه. ق).[٢]

٢. كتاب الصلاة.[٣] كه جلد اول و دوم آن (تا صلاة مسافر) در سال ١٣٧٣ ه. ق در نجف اشرف چاپ شد.

٣. الفقه الاستدلالى؛ شامل ابوابى همچون: صوم، حج، وصيت، غصب، قضا و شهادات.[٤]

٤. مباحث الالفاظ تا بحث اجماع.[٥]

٥. الادلة العقلية.[٦]

[١]. ناصر الشريعة، تاريخ قم، ص ٢٥٧.

[٢]. تهرانى، الذريعة، ج ١٦، ص ٢٥٨.

[٣]. همان‌جا.

[٤]. همان‌جا.

[٥]. تهرانى، الذريعة، ج ١٩، ص ٣٨.

[٦]. همان‌جا.