«حاج شيخ فضل اللّه نورى ... از رهبران مسلمين و پرچمداران دانش و دين بود. علم و فضل و كمال از دوران جوانيش ريزان و دانش و ايمان از دل و زبانش جريان داشت. سالها در درس ميرزاى شيرازى شركت كرد و تقريرات درس وى را به رشته تحرير درآورد، تا بعد از سال ١٣٠٠ ق به تهران بازگشت و پيشواى معنوى و زعيم دينى و به بزرگداشت آيينهاى الهى و گسترش دستورات دين و برافراشتن پرچم حق و اظهار حقيقت مشغول گرديد».[١]

٣. مرحوم علامه مدرس خيابانى مى‌گويد:

«حاج شيخ فضل اللّه نورى، از اكابر علماء و مجتهدين و اجلاى فقهاء و محدثين اماميه و اوائل قرن (حاضر) چهاردهم هجرات مى‌باشد. سالها در طهران حامل لواى رياست مذهبى بود. تمام اوقات او در ترويج احكام دينيه تأليفا و تدريسا مصروف و مصدر خدمات دينيه بسيارى بود».[٢]

٤. مرحوم علامه شيخ آقا بزرگ تهرانى مى‌نويسد:

«وى سپس به تهران رفت و در بزرگى و پيشوايى و ثروت و مكنت و جلال و عظمت به مقامى غيرقابل توصيف دست يافت. سراسر زندگيش همراه با سعادت بود و سرانجام هم ... به شهادت رسيد. ماده تاريخ شهادتش- به حروف ابجد- در اين بيت آمده است:

با دل زار من شده تاريخ‌		زد رقم الشهيد فضل اللّه ...».[٣]

٥. مرحوم علامه سيد محسن امين عاملى مى‌فرمايد:

«وى پس از بازگشت به تهران مشغول تدريس و اقامه نماز جماعت و

[١]. امينى، شهداء الفضيلة، ص ٣٥٤.

[٢]. مدرس خيابانى، ريحانة الادب، ج ٤، ص ٢٥٠.

[٣]. دزفولى، ميرزاى شيرازى، ص ١٨١( شماره ٢٧٨ شاگردان ميرزا).