محقق همدانى پس از گذشت ٧٠ سال از عمر مباركش، به بيمارى سل مبتلا شد. وى براى تغيير آب و هوا، استراحت و درمان به سامرا مسافرت كرد، اما درمان سودى نبخشيد، صبح روز يك‌شنبه ٢٨ صفر الخير ١٣٢٢ ه. ق، مرغ روحش به شاخسار جنان پرواز كرد، و جان‌به‌جان آفرين تسليم نمود.

پيكر پاكش را پس از تشييع، مقابل قبر شريف حكيمه خاتون، پايين پاى امامين عسكريين عليه السّلام در رواق شرقى حرم به خاك سپردند.[١]

بازماندگان‌

از فقيه همدانى، يك پسر و چهار دختر برجاى ماند. فرزندش شيخ محمّد از طلاب نجف بود كه به ساعت‌سازى روى آورد و از سلك روحانيت بيرون رفت، اما دامادهاى معظم‌له عبارتند از:[٢]

١. آيت اللّه ميرزا نجم الدين جعفر عسكرى تهرانى، صاحب كتاب مقام على عند الخلفا و الوضوء فى الكتاب و السنة (١٣١٣- ١٣٩٥ ه. ق).

٢. آيت اللّه حاج شيخ على همدانى، كه برادرزاده او و مانند استادش در علم،؟؟ و تقوا بود. وى از شاگردان آيات عظام سيد حسين كوه كمرى و آخوند خراسانى بود و در ربيع الاول ١٣٣٩ ه. ق درگذشت. حاشيه مكاسب، حاشيه رسائل و كتاب صلوة ز آثار ايشان است. آيت اللّه مرعشى نجفى از ايشان اجازه روايت داشت.[٣]

آيت اللّه حاج شيخ محمّد فاضل قاينى نجفى (١٣٠٥- ١٤٠٥ ق) نويسنده كتاب‌

[١]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٢، ص ٧٧٧.

[٢]. همان كتاب، ص ٧٧٨.

[٣]. مرعشى نجفى، الاجازة الكبيرة ١٠٨- ١٠٩.