از والد معظم خود و سيد محمّد عباس تحصيل مراتب علميه كرده و در تمامى فضايل و كمالات نفسانيه طاق، و پدر والاگهر خود را وارث بالاستحقاق، و آن منبع فضل و شرف نعم الخلف و مصداق اين شعر مى‌باشد:

زنده است كسى كه در ديارش‌		باشد خلفى به يادگارش‌
فرخ رخ آن پدر كه چو وى باشدش پسر		خرم دل آن پسر كه چو او باشدش پدر

ولادت او در روز پنجشنبه ١٩ جمادى الثانى ١٢٨٤ ه. ق، به هنگام نماز صبح، و وفاتش در ٢٥ ذيحجة الحرام- به نظر صحيح همان اول ماه رجب- ١٣٦١ ه. ق روى داد و هريك از: «ناصر الحفاظ، قضى نحبه ناصر آل طه، منطق بى‌نطق و سرگشته و معقول و منقول از حسرت ناله كنان» ماده تاريخ وفات او (١٣٦١ ه. ق) است.[١]

سيد ناصر حسين، معروف به ناصر الملة، يكى از علما و فقهاى بزرگ هند است كه توصيفش در اين مختصر نمى‌گنجد و نياز به مقاله‌اى جداگانه دارد. او از شاگردان پدرش بود. وى در ١٦ سالگى و پس از نگارش رساله اجتهادى درباره وجوب سوره پس از حمد در ركعت اول و دوم نماز، از مفتى مير محمّد عباس شوشترى و پدر بزرگوارش، اجازه اجتهاد دريافت كرد. وى از ١٦ سالگى به تدريس پرداخت و در آغاز، حدود ١٥ درس تدريس مى‌كرد و شيعه و سنى در جلسات درس وى شركت مى‌كردند. اما بتدريج اين درسها را كاهش داد، و به فقه و اصول بسنده كرد.

پدرش، او را جانشين خود در تمام كارهايش همچون: پاسخ به استفتائات فقهى، جواب نامه‌ها و تكميل و تتميم عبقات، قرار داد. و زمانى كه مجلدات متعدد سبائك الذهبان را از او ديد، به او لقب صدر المحققين داد.

[١]. مدرس خيابانى، ريحانة الادب، ج ٣، صص ١٤٤- ١٤٥.