مرحوم علامه بيرجندى، علاوه بر مقام رفيعش در علوم اسلامى، اديب بلند پايه‌اى بود كه به عربى و فارسى شعر مى‌سرود و به «صافى» و «عاصى» تخلص مى‌كرد و ديوان شعرش قريب دو هزار بيت است. برخى از كتابهاى ادبى ايشان عبارتند از:

١. ارجوزة فى النحو

٢. ديوان اشعار: كه توسط فرزندش آيت اللّه شيخ محمّد حسين آيتى ضيائى گردآورى شده است.[٣]

يكى از اشعار وى اين است:

تا به كى هستى گرفتار خيال‌		تا به كى مأنوس با اين قيل و قال‌
تا به كى گويى صحيح او اعم‌		تا به كى اين حرفها بافى به هم‌
تا به كى اوراق را بر هم زنى‌		تا ز اصل مثبت اندك دم زنى‌
تا به كى اين رنجهاى بى‌قياس‌		تا شود معلوم تو حال قياس‌
صوت است اين اى جناب مستطاب‌		بى‌ثبات است همچو نقشى روى آب‌
جمله وهم است و خيال است و بدع‌		جمله مكر است و مكيد است و خدع‌
گر تو را معنى از آن مقصود و لب‌		گر تو را مقصود از آن كشف حجب‌

[١]. همان، ج ١٦، ص ٩٧.

[٢]. همان، ج ٢٢، ص ٢٠.

[٣]. همان، ج ٩، ص ١١٩.