«من با چشمهايم ديدم كه در شب وفات مرحوم شوشترى قبل از عشا، تناثر نجوم و شهب اتفاق افتاد، به نحوى كه فضا از آنها پر شد. مردم به دهشت و وحشت افتادند، و تا نيم‌ساعت ادامه داشت».[١]

مرحوم همدانى هم اين ماده تاريخ را اين‌چنين نقل كرده است:[٢]

«لفقده كواكب قد نثرت‌		أرخته «قد نثرت كواكب»

در وفات او نجف يكپارچه غرق ماتم و عزا شد و همه- حتى زنان پرده‌نشين- براى استقبال از پيكر آن عالم بزرگ گريان و سينه زنان فرسنگها بيرون رفتند و پيكر مطهرش را با تشييع باشكوهى وارد نجف اشرف كردند، و در صحن مقدس، در يكى از حجره‌هاى سمت سر مطهر- محل دفن مرحوم حاج ميرزا محمّد حسن آشتيانى (ره)- آن جناب را به خاك سپردند.[٣]

در رثاى وى، شاعران بسيارى، مرثيه سرودند و همگى به واقعه تناثر نجوم اشاره كردند، مرحوم آقا سيد ابراهيم طباطبايى (١٢٤٨- ١٣١٩ ه. ق) قصيده‌اى در ٥٠ بيت،[٤] مرحوم سيد جعفر حلّى (١٢٧٧- ١٣١٥ ه. ق) قصيده‌اى در ٣٩ بيت،[٥] و مرحوم ميرزا محمّد همدانى‌[٦] از جمله اين شاعران بودند كه به زبان عربى به ذكر ماجرا پرداختند.

اسير شوشترى نيز در سروده خويش چنين گفت:[٧]

[١]. واعظ خيابانى، علماء معاصرين، ص ١٨.

[٢]. همدانى، غنيمة السفر، ص ٣٥.

[٣]. قمى، فوائد الرضوية، ص ٦٨.

[٤]. برخى از آن اشعار در اعيان الشيعه، ج ٤، ص ٩٦ موجود است.

[٥]. حلى، سحر بابل و سجع بلابل، صص ٤٠٦- ٤٠٨.

[٦]. همدانى، غنيمة السفر، ص ٣٧.

[٧]. موسوى كاظمى، احسن الوديعة، ج ١، ص ٧٩.