جوانى در سرودن اشعار دستى توانا داشته است.[١] در تمام كتابهايى كه پيرامون شعراى شيعه و زندگانى آنها نگاشته شده‌[٢] از او با اوصافى همچون اديب، اريب، مدرب، عالم، شاعر، مجيد فى اللغتين العربية و الفارسية ستوده‌اند. مرحوم مدرس خيابانى درباره ايشان مى‌نويسد:

«... داراى قريحة شعرية صافيه بوده و اشعار او فصاحت و محسنات بديعيه را جامع و ديوانى هم در مناقب و مصائب حضرات معصومين عليهم السّلام داشته [است‌]».[٣]

اشعار عربى ايشان نزديك هزار بيت بوده‌[٤] كه علامه ميرزا محمّد على غروى اردوبادى ٤٠٠ بيت آن را در الرياض الزاهرة نقل كرده است.[٥] همچنين در كتابهاى معارف الرجال، اعيان الشيعة، شعراء الغرى و ادب الطف، برخى از اشعار او آمده است.

يكى از اشعار شيرين وى- كه در مدح مولاى متقيان على عليه السّلام، در آن وقتى كه حضرت چشمان بيمارش را شفا داد و بينايى ديدگانش بدو بازگرديد سروده- اين است:

و حز الفخر و العلى بعلى‌		واقضينّ فى مدحه الاوطارا
هو صهر الرسول بل نفسه من‌		طاب نفسا و محتدا و فخارا
و ابن عم له اخوه ابو من‌		بهم عالم الكيان استنارا
انت شرفت زمزما والمصلى‌		بل و ركن الحطيم و المستجارا
حازت الكعبة التى خارها اللّه‌		بميلادك السعيد فخارا

[١]. خاقانى نجفى، شعراء الغرى، ج ١١، ص ٣٢٥.

[٢]. مانند الطليعة، شعراء الغرى و الروض النضير.

[٣]. مدرس خيابانى، ريحانة الادب، ج ٣، ص ٢٤٠.

[٤]. امين، اعيان الشيعة، ج ١٠، ص ١٢٨.

[٥]. امين، اعيان الشيعة، ج ١٠، ص ١٢٨.