هرچند پيش از فتح تهران و ورود نيروهاى مجاهدين بسيارى از مخالفين مشروطه همچون- محمّد على شاه و امام جمعه و اطرافيانشان؟؟ حفظ جان خويش به سفارتخانه‌هاى بيگانه پناه بردند و جان خود را از خطر نگاه داشتند مدتى بيشتر زندگى كردند، اما شيخ شهيد نمى‌توانست اين ننگ؟؟ را بر خويش بپسندد و براى چند صباحى زندگى بيشتر به زير پرچم بيگانه رود، حال اين بيگانه هركه مى‌خواست باشد، روس، هلند يا عثمانى.

شيخ با يك جهان رشادت و شجاعت، با پايمردى و استقامت بر بالاى دار رفت، اما بيرق بيگانه را بر بالاى سرخود نصب نكرد.

شيخ با عزت و سربلندى شهادت را پذيرفت، اما ننگ و ذلت را نپذيرفت.

شيخ نه به سفارت پناه برد، نه در خانه پنهان شد و نه به گوشه‌اى خزيد.

شيخ در آن روزهاى رعب و وحشت و اضطراب، با كمال شهامت و صلابت در خانه خود را بازگذاشت، درس را ادامه داد و نماز جماعت را برپا نمود. گويى هيچ رويدادى اتفاق نيفتاده بود.

شيخ در جواب كارمند سفارت روس، كه او را به سفارت دعوت مى‌كرد فرمود:

- مسلمان نبايد پناهنده كفر شود، آنهم مثل من.

و وقتى كه كارمند اجازه نصب پرچم سفارت بر فراز خانه را درخواست نمود، شيخ فرمود:

- اسلام زير بيرق كفر نخواهد رفت.

و زمانى كه بدو خطر جانى و كشته شدن را يادآور شدند، گفت:

«زهى شرافت و آرزومندم».[٢]

او مى‌فرمود:

[١]. اعظام قدسى، خاطرات من، ج ١، ص ٢٥٤.

[٢]. همان.