زمانى بيمارى وبا، طاعون و تيفوئيد در سامرا به شكل وحشتناكى رايج شد و هر روز گروه بسيارى از مردم مى‌مردند. شبى آيت اللّه فشاركى از مقابل خانه ميرزاى شيرازى مى‌گذشت كه صداى آيت اللّه ميرزا محمّد تقى شيرازى- كه به تدريس مشغول بود- به گوش او خورد. وارد مجلس شد و نشست. پس از درس، سخن از شيوع بيمارى پيش آمد، كه آيت اللّه فشاركى فرمود: آيا شما مرا مجتهد مى‌دانيد؟ ميرزا محمّد تقى شيرازى فرمود: بلى شما مجتهد مسلم مى‌باشيد. آيت اللّه فشاركى فرمود: اگر من يك حكم شرعى صادر كنم، آيا تنفيذ آن واجب است؟ همه فرمودند:

بلى. و آنگاه مرحوم فشاركى گفت: من فتوا و حكم شرعى صادر مى‌كنم كه تمام شيعيان سامرا از هم‌اكنون تا ده روز براى رفع بلا به خواندن زيارت عاشورا بپردازند و ثوابش را به روح پاك حضرت نرجس خاتون- مادر بزرگوار امام زمان ٧- اهداء نمايند. ازآن‌پس وبا از ميان شيعيان برافتاد و وفات آنان متوقف شد و تنها مرگ و مير در ميان غيرشيعيان رايج بود، كه آنان نيز با پرسش از خويشان و نزديكان شيعه، خود به راز توقف مرگ‌ومير ايشان پى بردند و به اين عمل روى آوردند تا پس از مدتى از آنان نيز رفع بلا شد.[١]

تأليفات‌

آن فقيه سترگ در نگارش، به علت وسواسى كه داشت درنگ بسيار مى‌كرد، علّامه بزرگوار سيد حسن صدر مى‌نويسد:

[١]. فشاركى، مقدمه الرسائل الفشاركية، ص ١٠؛ شبيرى زنجانى، الكلام يجر الكلام، ج ١، صص ٥٤- ٥٥.