«... جناب شريعتمدار عالم زمانى، فاضل فياض مرتاض حاج شيخ جعفر شوشترى كه صيت علم و زهد و كرامت او اقطار عالم را فراگرفته است و علاوه بر مطالب مسطوره طلاقت لسان آن جناب در مواعظ مايه حيرت و جلب قلوب أمستمعين است ...».[٢]

١٠. علامه ميرزا محمّد على مدرس خيابانى مى‌فرمايد:

«... از محققين علماى دينيه، و اعاظم فقهاء و مجتهدين اماميه، كه فقيه اصولى معقولى منقولى، عابد زهد، و تمامى اوقات او در امور دينيه و ارشاد عباد و موعظه و هدايت مصروف ...».[٣]

قدس اللّه سره و اعلى درجته و اجزل لطيفه.

وفات شيخ‌

ظاهرا در ٢٨ صفر الخير ١٣٠٣ ه. ق و به هنگام بازگشت از ايران به نجف اشرف، در قريه كرند- نزديك كرمانشاه- بيمارى شيخ شدّت يافت و نزديك ظهر در حالى كه زبانش به ذكر خدا مترنّم بود، نداى ملكوتيان را به گوش جان شنيد و به عرش اعلى پيوست.

اين تاريخ رحلت را مرحوم ميرزا محمّد همدانى در غنيمة السفر نگاشته است.[٤]

[١]. اشرف طالقانى، فوائد المشاهد، ص ٣.

[٢]. اعتماد السلطنة، مرآت البلدان، ج ١، ص ٧٠٦.

[٣]. مدرس خيابانى، ريحانة الادب، ج ٢، ص ٣٥٢.

[٤]. همدانى، غنيمة السفر، ص ٣٠؛ در احسن الوديعة، ج ١، ص ٧٨، روز وفات تعيين نشده است.